Aktualności

21 sierpnia 2023 r. zmarł dr Jerzy Umiastowski – były przewodniczący Komisji Etyki przy Naczelnej Radzie Lekarskiej i współautor polskiego Kodeksu Etyki Lekarskiej. Miał 90 lat.

 

Polska Federacja Ruchów Obrony Życia żegna swojego Przyjaciela
śp. dr. Jerzego Umiastowskiego,
który odszedł do Domu Ojca w dniu 21 sierpnia 2023 r.

 

Dr Jerzy Umiastowski był lekarzem i społecznikiem znanym m.in. z postawy zaangażowania w poszanowanie ludzkiego życia od poczęcia do naturalnej śmierci. Postawa ta była widoczna w codziennej działalności, ale także jako przewodniczącego Komisji Etyki przy Naczelnej Radzie Lekarskiej, w opracowaniu polskiego Kodeksu Etyki Lekarskiej czy w pracach Papieskiej Akademii Pro-Vita w Watykanie. 

 

Pozostaje w naszej pamięci i stanowi wzór życzliwego człowieka i lekarza, głoszącego ponadkonfesyjną prawdę o prawach człowieka, w tym szczególnie prawa do życia i rozwoju od poczęcia.

 

Pogrzeb odbędzie się na Cmentarzu Katolickim w Sopocie w dniu 5 września, o godz. 11:00.

 

W imieniu Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia
Jakub Bałtroszewicz – prezes
Ewa Kowalewska – wiceprezes
Ks. Tomasz Kancelarczyk – wiceprezes

---

Śp. dr Jerzy Umiastowski
ofiarny lekarz, wielki obrońca życia i godności człowieka

Jerzy Umiastowski urodził się 3 stycznia 1933 r. w Wilnie. Pochodził ze znanej rodziny szlacheckiej herbu Roch III. Studia medyczne ukończył w Akademii Medycznej w Gdańsku w 1959 r., doktorat obronił w roku 1964.

Był bardzo zasłużonym działaczem „NSZZ Solidarność”, pracownikiem dydaktycznym w AM w Gdańsku oraz lekarzem w szpitalu w Gdańsku – Zaspie. 

We wrześniu 1981 r. został szefem służby medycznej I Krajowego Zjazdu Solidarności. 13 grudnia 1981 r. przewodniczył Komitetowi Strajkowemu Akademii Medycznej oraz współpracował z Komitetem Strajkowym Stoczni Gdańskiej. Szykanowany i aresztowany – postępowanie umorzono we wrześniu 1982 r. Ofiarnie prowadził opiekę lekarską nad ukrywającymi się działaczami „Solidarności”.

W maju i sierpniu 1988 r. sprawował opiekę medyczną podczas strajków w Stoczni Gdańskiej. Był uczestnikiem obrad Okrągłego Stołu w tzw. podzespole ds. służby zdrowia. W 1989 r. był delegatem na Walny Zjazd Delegatów, a w roku 1990 wiceprzewodniczącym obrad Krajowego Zjazdu Delegatów „NSZZ Solidarność”. Był współinicjatorem sławnej uchwały w obronie poczętych dzieci przed aborcją. 

Od 1990 do 2005 r. brał udział w organizowaniu Izb Lekarskich. Został przewodniczącym  Komisji Etyki przy Naczelnej Radzie Lekarskiej. Był zaangażowanym współautorem polskiego Kodeksu Etyki Lekarskiej. 

W 1996 r. został przyjęty jako członek korespondent Papieskiej Akademii Pro-Vita w Watykanie. Od 1998 r. współpracował z Komisją Bioetyki przy Radzie Europy, a następnie w latach 2004-2005 przy Unii Europejskiej. Był wykładowcą medycyny pastoralnej w Gdańskim Archidiecezjalnym Seminarium Duchownym. Otrzymał nagrodę Pro Ecclesia et Populo za zasługi dla Archidiecezji Gdańskiej. Odznaczony złotą odznaka honorową obrońców życia Human Life International.

Autor publikacji z dziedziny biochemii i bioetyki. W 2001 r. odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, ale odmówił jego przyjęcia z rąk prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego. Odebrał je dopiero, w 2005 r. od prezydenta Lecha Kaczyńskiego.

Niestrudzenie i ofiarnie służył chorym i poszkodowanym walcząc o ich godność i zdrowie. Pracował nad przygotowaniem etosu lekarza, który zawsze staje w obronie ludzkiego życia, zwłaszcza zagrożonego, bezbronnego, tych którzy sami bronić się nie mogą. 

Był wielkim, fachowym wsparciem dla polskich obrońców życia! 

Niechaj spoczywa w pokoju Bożym!

Poszanowanie podstawowego prawa człowieka do życia i rozwoju wymaga wielostronnych działań, z których najważniejsza jest pomoc bezpośrednia. Świadczą ją instytucje państwowe, Kościół i liczne organizacje pozarządowe, zwłaszcza skupione w Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia. Niestety informacja o tym rzadko pojawia się mediach – podkreślili przedstawiciele organizacji pro-life w Polsce podczas debaty „Jestem za życiem = POMAGAM!” zorganizowanej w czwartek przez Katolicką Agencją Informacyjną wspólnie z Polską Federacją Ruchów Obrony Życia.

Debata była okazją do zaprezentowania wielu inicjatyw skierowanych do kobiet w ciąży i takich, które zmagają się różnego rodzaju problemami po urodzeniu dziecka. Mowa była m.in. o Oknach Życia, Domach Samotnej Matki, wsparciu materialnym, medycznym, psychologicznym i prawniczym oraz warsztatach edukacyjnych i aktywizacyjnych.

Wśród prowadzonych projektów są m.in. szkoła rodzenia, poradnia rodzinna, klub mam dla kobiet na urlopach wychowawczych i macierzyńskich, hospicjum perinatalne, warsztaty odpowiedzialnego rodzica czy punkt pomocy rzeczowej.

W działania te angażują się organizacje publicznie często mało znane i nie napotykające na zainteresowanie mediów, głównie fundacje zakładane i prowadzone od wielu lat oddolnie, ale konsekwentnie i bezinteresownie – w trosce o dobro matek i dzieci.

– Bardzo wiele robi się dla kobiet, które są w dramatycznych sytuacjach. Pod koniec lat 80. i na początku 90., gdy powstawał w Polsce ruch obrony życia a Solidarność upominała się o te sprawy, nie mieliśmy żadnego Domu Samotnej Matki i żadnej większej zarejestrowanej organizacji, która pomagałaby kobietom, a wiedzieliśmy, że trzeba to robić. Wtedy pomagał przede wszystkim Kościół, dziś ta pomoc jest znacząca, każda kobieta może z niej skorzystać, bez stawiania jej warunków, ale o tym mówi się mało – zwróciła uwagę Ewa Kowalewska, wiceprezes Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia i prezes Fundacji Klub Przyjaciół Ludzkiego Życia – Human Life International Polska.

W trakcie konferencji liderzy organizacji pro-life w Polsce podkreślali, że poszanowanie podstawowego prawa człowieka do życia i rozwoju wymaga wielostronnych działań, ale jednym z najważniejszych jest pomoc bezpośrednia.

– W codziennej pracy bycia z matkami nie myślimy o jakichś wielkich ideach. Oczywiście, wartości nam towarzyszą, ale przede wszystkim jest obecny trud pracy w towarzyszeniu kobietom. W XXI w. w środku Europy przychodzą do nas kobiety z jedną torbą reklamową w ręku, chroniąc się przed przemocą, której doświadczały jako dzieci i której doświadczają od swoich partnerów. Przychodzą, bo są w kryzysie bezdomności, nie mają już żadnej rodziny, którą mogłyby poprosić o nocleg – opowiadała Wioletta Jóźwiak-Majchrzak, zastępca dyrektora Domu Samotnej Matki im. Stanisławy Leszczyńskiej w Łodzi.

W Polsce wsparcie dla brzemiennej matki oraz jej poczętego dziecka w sytuacjach kryzysowych jest znaczące – zwracają uwagę członkowie organizacji pro-life. Pomoc ta jest jednak potrzebna także po urodzeniu się dziecka, szczególnie jeśli jest ono niepełnosprawne lub rodzina przeżywa poważne trudności.

Pomoc skierowaną do matek i dzieci świadczą oczywiście instytucje państwowe, a także Kościół oraz liczne organizacje pozarządowe, zwłaszcza skupione w Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia. Niestety, informacja o tym rzadko pojawia się mediach – ubolewają organizacje pro-life.

Podkreślają, że dla osób zaangażowanych w ochronę życia udzielanie bezpośredniego wsparcia wynika z wielkiej potrzeby, aby nie tylko chronić życie poczętego dziecka, ale przede wszystkim życzliwie wspierać każdą matkę w trudnej sytuacji życiowej.

Maria Drąg, koordynator pomocy kobietom Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia tłumaczyła, że pomoc świadczona przez organizacje zrzeszone w Federacji jest wielopłaszczyznowa, bo skierowana i do całych rodzin, i do matek, dzieci, ale i ojców. – Przede wszystkim kierujemy tę pomoc do matek w ciąży i matek dzieci, które już się urodziły. Ta pomoc jest konkretna: gdy zjawia się mama, która często stoi na życiowym rozdrożu, wymaga natychmiastowego działania – powiedziała.

Pomoc zaczyna się od wsparcia materialnego, zaoferowania dachu nad głową, co przynosi poczucie bezpieczeństwa. – Niestety często u podstaw kłopotów takich mam leżą problemy bytowe – dodała Maria Drąg. – Dbamy o całą oprawę związaną z urodzeniem i opieką na dzieckiem. W naszej działalności to są miliony pieluch wydawanych rocznie, mnóstwo dziecięcych kosmetyków, tysiące wyprawek, łóżeczka, wózki, inny specjalistyczny sprzęt. Gdy mama zobaczy, że nie musi się troszczyć o te podstawy, zaczynamy dostrzegać głębiej jej życie, ruszamy z profesjonalną pomocą lekarzy czy prawników, bo kobiety są często w trudnych sytuacjach prawno-rodzinnych.

„Ktoś mógłby zadać pytanie, czy warto i po co pomagać? Odpowiem, że choćby dla jednego ocalonego życia – warto” – podkreśliła Maria Drąg.

Poszanowanie ludzkiego życia – mówili obrońcy życia – wymaga aktywnego udzielania bezinteresownej, konkretnej pomocy osobom w sytuacjach kryzysowych, niezależnie od ukazywania jego wartości, czy odwoływania się do przepisów prawa.

Magdalena Antolik, koordynatorka programów dziecięcych w Caritas Polska poinformowała, że ta kościelna organizacja charytatywna nie dzieli osób wspieranych ze względu na wyznanie czy narodowość, stara się udzielać pomocy każdemu, kto się do niej zgłosi. – Chciałabym też zaapelować, aby nie piętnować kobiet, które znalazły się na życiowym zakręcie, tylko wspomóc je, aby mogły się odnaleźć, spróbowały na nowo ułożyć sobie to życie – powiedziała. Swój apel uzupełniła zwróceniem się do każdego, kto natrafi na informację o takich działaniach pomocowych, aby, jeśli potrzebuje wsparcia, nie wahał się o nie poprosić.

O skali pomocy świadczonej przez organizacje pro-life mówił też m.in. ks. Tomasz Kancelarczyk z Fundacji Małych Stópek ze Szczecina. – Nie mamy wystarczającej świadomości jej ogromu – powiedział. – Gdyby zebrać razem te wszystkie budynki, w których udzielane jest wsparcie, Domy Samotnych Matek – byłoby to niemałe miasteczko. Gdyby zebrać wszystkie osoby zaangażowane w pomoc – byłyby ich tysiące – stwierdził. – A ile to jest milion pieluch? Czy ktoś potrafi to sobie wyobrazić? – pytał.

Jak podkreślił, organizacje pro-life nie są po to, aby zastępować tych, którzy mają być dla dziecka. To ma być przede wszystkim ojciec i cała rodzina. Jeśli jednak oni są dysfunkcyjni – wkraczamy my – powiedział. – Nasze działania pro-life to też domaganie się, by ojcowie byli odpowiedzialnymi ojcami – dodał.

Zwrócił też uwagę, że państwo, choć odgrywa w tej pomocy istotną rolę, nie pomaga w każdym przypadku, zwłaszcza w tych, które są trudne nie z przyczyn niedostatków materialnych, ale np. ze względu na sytuację rodzinną.

Podsumowując spotkanie, s. Ewa Jędrzejak, boromeuszka, prezes Fundacji Evangelium Vitae we Wrocławiu, opowiedziała o Klarze, 4–letniej dziewczynce uratowanej od aborcji, której matkę trudno było bardzo przekonać do tego, by zdecydowała się ją urodzić. Dziś kobieta mówi, że Klara to jej najukochańsze dziecko, „oczko w głowie”. – To, że Klara żyje, to zasługa bardzo wielu osób, które ufają nam, pomagają, modlą się. Niech to spotkanie będzie również okazją, by im wszystkim podziękować – podkreśliła zakonnica.

– Podsumujmy to spotkanie wielkim „dziękuję” wszystkim, którzy zaangażowani są w różnych wymiarach w tę pomoc – powiedział ks. Kancelarczyk. – Ta pomoc, której jest tak wiele, że czasem trudno to wyrazić – to jest prawdziwa twarz pro-life. Twarz, która często nie jest dostrzegana w mediach – zaznaczył. – Musimy się starać mówić o tym i dawać świadectwo o tej pomocy, gdyż takie świadectwo jest potrzebne – powiedział.

W ochronę życia angażują się nie tylko osoby działające w ruchach pro-life, ale także pracownicy służby zdrowia, pomocy społecznej, nauczyciele i wychowawcy, duchowni oraz wiele innych osób. Jest to pole do działania dla społeczności lokalnej, społeczeństwa otwartego i solidarnego.

– Wolontariuszy i specjalistów pozyskujemy najbardziej przykładem i wiarygodnością. Bo jak jest czyn i konkret naszej pracy, który widać, to przyciąga ludzi. Wówczas nawet mała grupa jest grupą silnie działającą – powiedziała Maria Drąg.

Aby uniknąć zniechęcenia czy wypalenia zawodowego z powodu wykonywania pracy tak bardzo angażującej, przedstawiciele organizacji pro-life zaznaczyli ogromną rolę wsparcia ze strony opiekunów i superwizorów. W przypadku Domów Samotnej Matki funkcjonuje nawet platforma kontaktowa tych instytucji, której członkowie co miesiąc spotykają się online i omawiają najważniejsze problemy instytucji, wymieniają się informacjami i poradami.

– Robimy wszystko, aby przeciwdziałać wypaleniu zawodowemu, korzystamy z superwizji. Będąc niemal non stop w czasie interwencji kryzysowej, np. wsparciu emocjonalnym kobiet, które doświadczyły śmierci ich dzieci i wymagały pomocy w organizacji pochówku, sami też możemy korzystać ze wsparcia profesjonalnych terapeutów. Dzięki temu uczymy się, czym jest odpowiedzialna interwencja kryzysowa. Ponadto praca w małym zespole sprawia, że czujemy się w tym miejscu jak w domu – powiedziała Wioletta Jóźwiak-Majchrzak.

Pomysłodawca i prezes Fundacji Małych Stópek a także wiceprezes Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia ks. Tomasz Kancelarczyk jest kandydatem do nagrody Lwa Ordo Iuris w kategorii „życie”. Trwa głosowanie.

Statuetka Lwa Ordo Iuris to nagroda przyznawana przez społeczność Instytutu Ordo Iuris dla osób szczególnie zaangażowanych w obronę fundamentów i dziedzictwa cywilizacji łacińskiej. – Organizując ten plebiscyt, chcemy wyrazić uznanie dla ludzi, którzy – w dobie dyktatu radykalnych ideologii – nie boją się opowiedzieć po stronie prawa i naturalnego ładu społecznego – zaznaczają organizatorzy plebiscytu.

Statuetkę otrzyma sześciu laureatów. Pierwsze pięć Lwów Ordo Iuris trafi do laureatów, nagrodzonych w ramach jednej z pięciu kategorii podstawowych. Te kategorie to: życie, rodzina, chrześcijańskie dziedzictwo narodu, wolność i kultura. Kandydatów do plebiscytu zgłosiły organizacje pozarządowe oraz osoby fizyczne za pośrednictwem formularza internetowego. Spośród wszystkich zgłoszeń, specjalnie powołana do tego celu kapituła wybrała po trzech kandydatów w każdej z kategorii. Ostateczny zwycięzca zostanie wybrany w głosowaniu internetowym. Szósta statuetka trafi natomiast do osoby wskazanej w plebiscycie przeprowadzonym wśród członków Kręgu Przyjaciół Ordo Iuris.

W kategorii „życie” jednym z nominowanych jest ks. Tomasz Kancelarczyk – pomysłodawca i prezes Fundacji Małych Stópek a także wiceprezes Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia, organizator szczecińskiego Marszu dla Życia, propagator dzieła duchowej adopcji dziecka poczętego. W ramach swojej działalności wspiera potrzebujących, osoby niepełnosprawne, bezdomne, ubogie oraz pomaga kobietom, które stoją przed dramatyczną decyzją dotyczącą życia swoich dzieci. Niesie pomoc matkom w trudnych sytuacjach życiowych. Jak sam podkreśla, droga obrony życia jest niełatwa, ale choćby dla jednego uratowanego istnienia, warto stale nią podążać.

Na ks. Tomasza Kancelarczyka można zagłosować za pośrednictwem strony internetowej: www.lwy.ordoiuris.pl.

W kategorii „życie” prezes Fundacji Małych Stópek konkuruje z Mariuszem Dzierżawskim, współzałożycielem Fundacji Pro – Prawo do życia oraz Piotrem Uścińskim i Bartłomiejem Wróblewskim, inicjatorami wniosku grupy posłów do Trybunału Konstytucyjnego ws. konstytucyjności przepisów umożliwiających tzw. aborcję eugeniczną.

Wyniki plebiscytu zostaną przedstawione we wrześniu – na uroczystej gali wręczenia nagród Lew Ordo Iuris.

Katolicka Agencja Informacyjna we współpracy z Polską Federacją Ruchów Obrony Życia zapraszają na debatę „Jestem za życiem = pomagam!”. Wydarzenie odbędzie się 22 czerwca (czwartek) o godz. 12.00 w budynku Sekretariatu Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie.

Celem debaty „Jestem za życiem = pomagam!” jest zaprezentowanie ogromu dzieł wsparcia dla kobiet w ciąży i po urodzeniu dziecka, które znajdują się w sytuacji kryzysowej. Dzieła te prowadzą zarówno struktury Kościoła –  np. Caritas Polska, jak też liczne organizacje pozarządowe skupione w Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia.

Organizatorzy debaty chcą przedstawić wizerunek zaangażowanego obrońcy życia, który bez egzaminowania czy stawiania warunków, bezinteresownie wspiera matki w najtrudniejszych sytuacjach życiowych, chroniąc też ich dzieci i w okresie prenatalnym, i po urodzeniu.

W spotkaniu udział wezmą Magdalena Antolik – koordynatorka programów dziecięcych w Caritas Polska, Maria Drąg – koordynator pomocy kobietom Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia, Wioletta Jóźwiak-Majchrzak – zastępca dyrektora Domu Samotnej Matki im. Stanisławy Leszczyńskiej w Łodzi, s. Ewa Jędrzejak – boromeuszka, prezes Fundacji Evangelium Vitae we Wrocławiu, ks. Tomasz Kancelarczyk – wiceprezes Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia i prezes Fundacji Małych Stópek. Debatę poprowadzi Ewa Kowalewska – wiceprezes Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia i prezes Fundacji Klub Przyjaciół Ludzkiego Życia – Human Life International Polska.

Wydarzenie będzie także transmitowane na kanale Katolickiej Agencji Informacyjnej na YouTube:

8 czerwca Europejski Trybunał Praw Człowieka (ETPC) jednogłośnie odmówił statusu „ofiary” ośmiu Polkom, które zaskarżyły wyrok polskiego Trybunału Konstytucyjnego z 2020 r. zakazujący aborcji eugenicznej z powodu wad płodu. Europejska Federacja dla Życia i Godności Człowieka ONE OF US to orzeczenie uznała za sprawiedliwe i w swoim oświadczeniu wskazała na próby instrumentalizacji wymiaru sprawiedliwości przez rzeczników aborcji.

Europejski Trybunał Praw Człowieka po raz kolejny odrzucił serię skarg na zakaz aborcji eugenicznej w Polsce, obowiązujący od wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 2020 r. Europejska Federacja dla Życia i Godności Człowieka ONE OF US czuje się uspokojona tą decyzją, ponieważ nie ustanawia ona „prawa do aborcji eugenicznej” w ramach Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. „Orzeczenie to stoi na straży zasad prawa do życia i równości” – napisano w oświadczeniu.

„Sędziowie Trybunału podjęli uczciwą decyzję. Jak kobiety, które nie były nawet w ciąży, albo urodziły zdrowe dzieci, mogły zostać uznane za ofiary ustawy zakazującej aborcji z powodu wad płodu? Przedmiotowa zmiana legislacyjna ma dla nich jedynie „hipotetyczne, odległe i abstrakcyjne” konsekwencje. Sąd prawidłowo uznał ten fakt” – czytamy w oświadczeniu. ONE OF US gratuluje organizacjom, które broniły Polski przed Trybunałem i wyraża zadowolenie ze stanowiska Trybunału. Zauważa, że ETPC powstrzymał się od „angażowania się w ideologiczną grę zorganizowaną przez rzeczniczki feministek walczących o nieograniczoną aborcję”.

Federacja ONE OF US zwraca uwagę na instrumentalizację wymiaru sprawiedliwości w celu wywierania presji na polski rząd i instytucje europejskie. Wskazała, że po wyroku polskiego Trybunału Konstytucyjnego z 2020 r. ruchy feministyczne nie tylko organizowały masowe protesty uliczne, ale także dostarczyły wstępnie wypełnione formularze online, z których skarżące korzystały w celu wniesienia odwołania do ETPC (w tym miejscu wskazana jest Federacja na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny – FEDERA).

W oświadczeniu zwrócono także uwagę, że lobby te promują nieograniczoną aborcję i nie szczędzą wysiłków w promowaniu swojej ideologii. Nie mają skrupułów przed wykorzystaniem wymiaru sprawiedliwości do wywierania presji na instytucje Unii Europejskiej i zmuszania Polski do zmiany ustawodawstwa. Przypadki tragicznych śmierci kobiet w ciąży przypisują zakazowi aborcji. Tymczasem sam Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał, że Polska dopuszcza aborcję, gdy zagrożone jest życie i zdrowie matki.

„ONE OF US potępia tego antydemokratycznego ducha, który zniekształca fakty i manipuluje Europejskim Trybunałem, aby osiągnąć cele ideologiczne. Ruchy aktywistyczne nie mogą opowiadać się za nieograniczoną aborcją z powodu upośledzenia płodu, jednocześnie deklarując poparcie dla integracji osób niepełnosprawnych. Jakie przesłanie wysyłają tym prawnym, medialnym i politycznym prześladowaniem osobom niepełnosprawnym i ich rodzinom?” – czytamy w oświadczeniu.

– Wyrażamy pełne poparcie dla Polski, która uważa, że przerwanie ciąży z powodu niepełnosprawności jest nieludzkie, zarówno dla dziecka, jak i dla kobiety – mówi Marina Cassini, nowa prezydent Federacji ONE OF US. – Polska jako jeden z nielicznych krajów chroni nienarodzone dziecko, szanuje prawo do życia, równość i zasadę niedyskryminacji. To wartości wyznawane przez ONE OF US, to także wartości Unii Europejskiej, której podstawą jest ochrona każdego człowieka – dodaje zaznaczając, że Polska daje wyjątkowy przykład w Europie, która poprzez legalizację i promocję aborcji z powodu wad płodu utrwala negatywne stereotypy dotyczące niepełnosprawności. – Dla ONE OF US Polska jest wzorem walki o prawa najbardziej bezbronnych istot ludzkich – podkreśla Marina Cassini.