6 listopada Senat przyjął bez poprawek obie ustawy dotyczące aborcji. Ustawę zmieniającą Kodeks karny (druk 880) poparło 56 senatorów, 34 było przeciw, nikt nie wstrzymał się od głosu. Ustawę przywracającą przesłankę embriopatologiczną (druk 881) poparło 58 senatorów, 33 było przeciw, 3 wstrzymało się od głosu. Obie ustawy trafią teraz do Prezydenta RP. O odmowę ich podpisania apeluje 102 sygnatariuszy wspólnego Listu Otwartego Środowisk Obrony Życia.

Pierwsza z ustaw przywraca możliwość aborcji z powodu ciężkiej choroby lub niepełnosprawności dziecka aż do momentu osiągnięcia przez nie zdolności do życia poza organizmem matki. Druga zmienia przepisy Kodeksu karnego dotyczące odpowiedzialności za nakłanianie kobiety do nielegalnej aborcji i pomoc w jej przeprowadzeniu.

Sygnatariusze zwracają uwagę zarówno na potrzebę ochrony życia dziecka przed urodzeniem, jak i na sytuację kobiet znajdujących się pod presją otoczenia. Podkreślają, że państwo powinno zapewniać rodzinom mierzącym się z trudną diagnozą realne wsparcie medyczne, psychologiczne, społeczne i hospicyjne, a prawo powinno chronić kobietę przed naciskami prowadzącymi do aborcji.

Wspólny list podpisały organizacje i środowiska o bardzo różnym profilu działania – zajmujące się pomocą kobietom i rodzinom, prowadzeniem hospicjów perinatalnych, edukacją i formacją, pomocą prawną oraz działalnością społeczną na rzecz ochrony życia.

Autorzy listu podkreślają, że nie występują w imieniu żadnej partii politycznej i różnią się sposobami działania. Łączy ich przekonanie, że życie każdego człowieka zasługuje na ochronę, szczególnie wtedy, gdy sam nie może się obronić.

W liście zwracają się bezpośrednio do Prezydenta RP:

„Prosimy, by Pana podpis nie znalazł się pod ustawami, które odbierają ochronę najsłabszym. Niech weto będzie jasnym znakiem, że Rzeczpospolita nie odwraca się od chorego dziecka i nie zostawia matki samej wobec trudnej sytuacji oraz wywieranej na nią presji”.

Poniżej publikujemy pełną treść Listu Otwartego Środowisk Obrony Życia wraz z listą 102 sygnatariuszy.

LIST OTWARTY ŚRODOWISK OBRONY ŻYCIA

DO PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

KAROLA NAWROCKIEGO

Szanowny Panie Prezydencie,

20 października 2026 roku Sejm uchwalił dwie ustawy, które odbierają ochronę tym, którzy potrzebują jej najbardziej. Chodzi o dziecko, u którego podejrzewa się ciężką chorobę lub niepełnosprawność, i o kobietę, na którą ktoś wywiera presję, by zdecydowała się na aborcję. 6 listopada Senat przyjął obie ustawy bez poprawek. Tym samym zakończył się etap parlamentarny i obie trafią teraz do Pana Prezydenta.

Zwracamy się do Pana z jednoznaczną prośbą o odmowę podpisania obu ustaw.

Piszemy jako przedstawiciele środowisk, które od lat, na różnych poziomach, bronią prawa do życia, edukują i kształtują postawy szacunku dla każdego człowieka, a także służą wsparciem i pomocą matkom, ojcom i dzieciom w najtrudniejszych chwilach ich życia. W naszych szeregach działają zarówno organizacje prowadzące pracę edukacyjną i formacyjną, jak i te zajmujące się bezpośrednim wsparciem – hospicja perinatalne, domy dla samotnych matek, telefony zaufania, poradnie i grupy wsparcia.

Jesteśmy przy rodzicach, którzy przed chwilą usłyszeli, że ich dziecko jest ciężko chore. Jesteśmy przy kobietach, które słyszą: „Usuń albo odejdę”. Dlatego wiemy, jak ważne jest poczucie bezpieczeństwa płynące ze świadomości, że prawo stoi na straży życia i chroni człowieka właśnie wtedy, gdy znajduje się w najtrudniejszej sytuacji.

Nie występujemy w imieniu żadnej partii politycznej i nie prosimy o nic dla naszych organizacji. Różnimy się drogami i sposobami działania. Łączy nas przekonanie, że życie każdego człowieka zasługuje na ochronę, szczególnie wtedy, gdy sam nie może się obronić.

Pierwsza z ustaw przywraca możliwość aborcji z powodu ciężkiej choroby lub niepełnosprawności dziecka aż do chwili, w której mogłoby ono przeżyć poza organizmem matki. Nie jest przy tym wymagana pewność diagnozy. Wystarczy „duże prawdopodobieństwo”.

Rodzice, którzy słyszą najtrudniejszą diagnozę, potrzebują najlepszej opieki medycznej, psychologicznej, duchowej i społecznej. Potrzebują hospicjum perinatalnego i pewności, że państwo ich nie zostawi. Nie potrzebują prawa, które jako rozwiązanie ich dramatu wskazuje śmierć dziecka.

Diagnoza nie może być wyrokiem śmierci. Choroba nie odbiera godności.
Niepełnosprawność nie odbiera prawa do życia.

Równie stanowczo sprzeciwiamy się drugiej z ustaw zmieniającej Kodeks karny. Znosi ona odrębną odpowiedzialność karną za nakłanianie kobiety do nielegalnej aborcji i za pomoc w jej przeprowadzeniu, także wtedy, gdy dziecko jest już zdolne do życia poza organizmem matki. Ponadto ustawa ogranicza odpowiedzialność karną za nakłanianie do nielegalnej aborcji i za pomoc w jej przeprowadzeniu, gdy skutkiem tych działań jest śmierć kobiety.

Z codziennej pracy wiemy, jak wygląda taka presja: „Nie stać nas na dziecko”, „Zniszczysz sobie życie”, „Wybieraj: ja albo dziecko”. Nie zawsze jest to przemoc czy bezprawna groźba w rozumieniu prawa. Często jest to strach przed porzuceniem, samotnością i utratą środków do życia. 

Ta ustawa nie chroni kobiet. Chroni tych, którzy na nie naciskają. Państwo powinno robić wszystko, by żadna kobieta nie czuła, że aborcja jest wyjściem z trudnej sytuacji, w jakiej się znalazła. Nie powinno usuwać prawnych barier, które chronią ją przed nakłanianiem do aborcji.

Panie Prezydencie, z uznaniem przyjmujemy dotychczasowe deklaracje i działania Pana Prezydenta na rzecz ochrony wartości, na których opiera się Rzeczpospolita. Prosimy, by także w tej sprawie Pana decyzja była jednoznacznym świadectwem ochrony życia najsłabszych.

Prosimy, by Pana podpis nie znalazł się pod ustawami, które odbierają ochronę najsłabszym. Niech weto będzie jasnym znakiem, że Rzeczpospolita nie odwraca się od chorego dziecka i nie zostawia matki samej wobec trudnej sytuacji oraz wywieranej na nią presji.

W tej sprawie mówimy jednym głosem:

Każde ludzkie życie jest warte ochrony. Każde.

Z wyrazami szacunku,

SYGNATARIUSZE

102 organizacje i środowiska:

1. Polska Federacja Ruchów Obrony Życia
2. Koalicja dla Życia i Rodziny – Lidia Klempis
3. Koalicja na Rzecz Ocalenia Polskiej Szkoły
4. Akademickie Stowarzyszenie Katolickie Soli Deo – Mateusz Półgrabia
5. Beskidzkie Towarzystwo Oświatowe – Anna Motyka
6. Caritas Diecezji Kieleckiej – Hospicjum im. Św. Matki Teresy z Kalkuty – Angelika Steciak
7. Centralna Diakonia Społeczna Ruchu Światło-Życie, Bydgoszcz – Mira Chmielewicz
8. Centralna Diakonia Życia Ruchu Światło-Życie – Dorota i Piotr Roguszowie – para odpowiedzialna
9. Centrum Życia i Rodziny – Marcin Perłowski, Paweł Kwaśniak
10. CitizenGO Polska – Jan Palka
11. Diakonia Ruchu Światło Życie Archidiecezji Gdańskiej – Joanna Jaroszewicz
12. dr. inż. Adam Kisiel, zastępca przewodniczącego Polskiego Stowarzyszenia Nauczycieli i Wychowawców, współzałożyciel w 1980 r. wspólnie ze śp. dr. inż. Antonim Ziebą Krucjaty Modlitwy w Obronie Poczętych Dzieci
13. Ethics Advisors – Monika Zazula
14. Fundacja Cegiełka dla Wolności Słowa – Natalia Tarczyńska
15. Fundacja „Chrześcijańskie Granie” – Michał Guzek
16. Fundacja Dom Rodzinny Jandrzejówka – Marta Baryła
17. Fundacja Donum Vitae – Paulina Rylska
18. Fundacja Evangelium Vitae – S. Ewa Jędrzejak
19. Fundacja „Głos dla Życia” – dr Paweł Wosicki
20. Fundacja Guadalupe – Agnieszka Krasucka, Maria Jakubowska
21. Fundacja im. Rodziny Ulmów SOAR – Bogdan Romaniuk
22. Fundacja Instytut na rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris – Jerzy Kwaśniewski, Katarzyna Gęsiak
23. Fundacja JEDEN Z NAS – Jakub Bałtroszewicz
24. Fundacja Klub Przyjaciół Ludzkiego Życia – Lech Kowalewski
25. Fundacja Ku Pełni Życia – Grzegorz Nienartowicz
26. Fundacja Małych Stópek – Ks. Tomasz Kancelarczyk
27. Fundacja Misja Służby Rodzinie – dr Piotr Wołochowicz
28. Fundacja Na Fali – Maria Cisło
29. Fundacja na Rzecz Kultury i Rozwoju Kobiet – Marta Jarosz
30. Fundacja NaProCentrum – Monika Wojtkiewicz
31. Fundacja Nowa Fala – Michał Czajkowski
32. Fundacja Pomocy Bliźniego „Credo” – Antoni Dąbrowski
33. Fundacja Rodzin Polskich im. Św. Jana Pawła II – Eugeniusz Fick
34. Fundacja Skrzydła Chwały – Artur Wolski
35. Fundacja „Słowo” – Jan Klawiter
36. Fundacja Służby Rodzinie „Nadzieja” – Ks. Robert Jaśpiński
37. Fundacja SOS Obrony Poczętego Życia – Ks. Ryszard Halwa
38. Fundacja Św. Benedykta – Bogusław Kiernicki
39. Fundacja w Dobrym Tonie – Łukasz Kierzkowski
40. Fundacja Wiara w Biznesie – Wojciech Sztreker
41. Fundacja ŻYCIU TAK im. Niepokalanego Poczęcia NMP – Bogdan Romaniuk
42. Grupa Macierzanki – Karolina Smęt
43. Grupa Obrońców Życia (parafia Suchy Las) – Małgorzata Hyjek
44. Instytut Analiz Płci i Seksualności „Ona i On” – Agnieszka Marianowicz-Szczygieł
45. Instytut Naturalnego Planowania Rodziny metodą Rötzera – Agnieszka Chrobak, Joanna Zalewska
46. Instytut ORDO CARITATIS – Lech Łuczyński
47. Instytut Suwerennej – Patryk Szulak
48. Kapituła Pro Ecclesia et POPULO – Antoni Szymański
49. Katolickie Stowarzyszenie Civitas Christiana – Mateusz Zbróg
50. Katolickie Stowarzyszenie Dziennikarzy – Waldemar Jaroszewicz
51. Katolickie Stowarzyszenie Pielęgniarek i Położnych Polskich Oddział w Gdańsku – Bożena Jaroszewska
52. Katolickie Stowarzyszenie Wychowawców – Antoni Buchała
53. Klub Obrońców Cywilizacji Łacińskiej – Wiesław Zawadzki
54. Komitet Dziecko Podmiotem Prawa – Mariusz Grabowski
55. Krzysztof Mędrala – Prezes Oddziału Górali Żywieckich Związku Podhalan w Polsce im. Św. Jana Pawła II
56. Małopolskie Stowarzyszenie Sołtysów – Grzegorz Przybyło
57. MaterCare Poland – Radosław B. Maksym
58. Narodowy Marsz Życia – Lidia Sankowska-Grabczuk
59. Odpowiedzialny Gdańsk – Marek Skiba
60. Patrioci Ziemi Radomskiej – dr Edyta Majcher
61. Patronat nad Rodziną – Urszula Wosicka
62. Pielgrzymka Wynagradzająca – Anna Dudziak
63. Polska Rada Stanowa Rycerzy Kolumba – Rafał Szczypta
64. Polskie Forum Ludowo Chrześcijańskie OJCOWIZNA – Paweł Murzyn
65. Polskie Forum Rodziców – Elżbieta Lachman
66. Polskie Stowarzyszenie Nauczycieli Naturalnego Planowania Rodziny – Ewa Ślizień-Kuczapska
67. Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka – Wojciech Zięba
68. Poradnia Bioetyczno-Prawna – Artur Gontarczyk
69. Poznań dla Życia – Wojciech Gulczyński
70. Rada Szkół Katolickich – s. Patrycja Garbacka
71. Realitas – Radosław Brzózka
72. Ruch 4 Marca – Paweł Adamiak
73. Ruch Obrony Życia im. Ks. J. Popiełuszki – Barbara Szwalbe
74. Ruch Ochrony Szkoły – Hanna Dobrowolska
75. Spotkania Małżeńskie – Jolanta i Piotr Nazarko
76. Stowarzyszenie Nasza Polonia, Australia – Adam Gajkowski
77. Stowarzyszenie Contra In Vitro – Jacek Kotula
78. Stowarzyszenie Gaudium Vitae im. Stanisławy Leszczyńskiej – Teresa Janowska
79. Stowarzyszenie Instytut Myśli Pro-Life – Grażyna Bakunowicz
80. Stowarzyszenie Małopolski Bunt – Adam Hareńczyk
81. Stowarzyszenie „Miłość i Odpowiedzialność”, Oddział Przemyski – Janina Kościelny
82. Stowarzyszenie „Misja Dworcowa” im. Ks. Jana Schneidera – S. Małgorzata Nowak
83. Stowarzyszenie na Rzecz Ochrony Środowiska i Praw Człowieka – Damian Prędota
84. Stowarzyszenie Nauczycieli i Pracowników Oświaty „Nauczyciele dla Wolności” – Agnieszka Pawlik-Regulska
85. Stowarzyszenie Nauczycieli NPR – Anna Dyndul
86. Stowarzyszenie Ogród Życia – Krystyna Koniuszewska
87. Stowarzyszenie Pedagogów NATAN – dr Zbigniew Barciński
88. Stowarzyszenie Pomocy Bliźniemu im. Brata Krystyna – Magdalena Bartoszewicz, Ks. Henryk Grządko
89. Stowarzyszenie Przyjaciół Charles Peguy – Odział Polska – Teresa Kapela
90. Stowarzyszenie Przyjaciół Ludzkiego Życia – Ewa Kowalewska
91. Stowarzyszenie Psychologów Chrześcijańskich, oddział w Poznaniu – Maria Rozmiarek
92. Stowarzyszenie Rodzice Chronią Dzieci – Magdalena Czarnik
93. Stowarzyszenie Rodzin Katolickich Diecezji Elbląskiej – Maria Kowalczyk
94. Stowarzyszenie Rodzin Katolickich (Obrońcy Życia) – Robert Pietras
95. Stowarzyszenie Rodzin Wielodzietnych Warszawy i Mazowsza – Waldemar Wasiewicz
96. Stowarzyszenie Solidarność Polskich Rodzin – Michał Głogowski
97. Stowarzyszenie Straż Narodowa – Paweł Kryszczak
98. Śląski Porządek – Grażyna Osadnik
99. Tarcza Rodziny – Paweł Grzegorzewicz
100. Towarzystwo Odpowiedzialnego Rodzicielstwa – Dariusz Kłeczek
101. Warszawscy Obrońcy Życia i Rodziny – Piotr Zajkowski
102. Wspólnota Woda Życia – Joanna Kwiatkowska

List w formacie PDF

Polska Federacja Ruchów Obrony Życia zachęca środowiska pro-life, organizacje, wspólnoty i rodziny do udziału w Marszu Niepodległości w Warszawie. Chcemy być tam z prostym przesłaniem: niepodległa Polska powinna być Polską, która chroni życie każdego człowieka – od poczęcia do naturalnej śmierci.

– Niepodległość jest powodem do radości i dumy, ale jest również zobowiązaniem. Mamy własne państwo, własne prawo i sami możemy decydować, jakiej Polski chcemy. Dla nas odpowiedzialny patriotyzm oznacza także troskę o tych, którzy sami nie mogą upomnieć się o swoje prawa – o dzieci przed narodzeniem, osoby chore, z niepełnosprawnościami i ludzi u kresu życia – mówi Jakub Bałtroszewicz, prezes Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia.

Tegoroczne obchody Święta Niepodległości będą miały szczególny wymiar również z powodu tragedii, która wydarzyła się w Krakowie.

– Mieszkam w Krakowie. To moje miasto i z wielkim bólem serca przyjąłem to, co się tutaj wydarzyło. Myślę o rodzinach ofiar i rannych. Ta tragedia jeszcze mocniej przypomina nam, jak bezcenne i kruche jest każde ludzkie życie – podkreśla Jakub Bałtroszewicz.

Federacja zachęca jednak, aby 11 listopada środowiska broniące życia były w Warszawie wyraźnie obecne ze swoim pozytywnym przesłaniem. Miłość do Ojczyzny oznacza nie tylko pamięć o historii i troskę o jej niepodległość, ale również odpowiedzialność za ludzi, którzy tworzą narodową wspólnotę – także tych najmniejszych i najsłabszych.

Chciałbym, żeby 11 listopada było widać także tę Polskę: rodziny z dziećmi, tych, którzy wspierają matki w trudnych chwilach, prowadzą hospicja, domy samotnej matki, poradnie i organizacje pro-life. Ludzi, którzy każdego dnia pokazują, że ochrona życia nie jest hasłem, ale konkretną służbą drugiemu człowiekowi – mówi prezes Federacji.

Polska Federacja Ruchów Obrony Życia zachęca również do duchowego przygotowania do Święta Niepodległości.

– Przygotujmy się do 11 listopada także duchowo. Odpowiedzmy na apel Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski i przeżyjmy 10 listopada jako dzień postu i pokuty w intencji pokoju społecznego, narodowego porozumienia i pojednania – apeluje Jakub Bałtroszewicz.

11 listopada spotkajmy się pod biało-czerwoną flagą. Niepodległa dla życia.

APEL POLSKIEJ FEDERACJI RUCHÓW OBRONY ŻYCIA

NIEPODLEGŁA DLA ŻYCIA

Polska Federacja Ruchów Obrony Życia zachęca środowiska zaangażowane w ochronę życia do udziału w tegorocznym Marszu Niepodległości w Warszawie.

Chcemy być tam obecni z prostym przesłaniem: ochrona życia każdego człowieka jest jednym z fundamentów odpowiedzialnej niepodległości.

Niepodległość oznacza prawo narodu do stanowienia o sobie, ale także odpowiedzialność za to, jakie państwo budujemy i kogo jego prawo chroni. Nie wystarczy mieć własne granice, instytucje i symbole, jeśli najsłabsi pozostają bez należnej im ochrony. Państwo, które nie chroni życia najsłabszych, nie wypełnia w pełni swojej podstawowej odpowiedzialności.

Dlatego 11 listopada chcemy dać świadectwo, że dla środowisk pro-life miłość do Polski łączy się z troską o życie każdego człowieka – od poczęcia do naturalnej śmierci.

Niepodległa Polska powinna być Polską, która chroni życie.

Zachęcamy organizacje, wspólnoty, rodziny i wszystkich obrońców życia do obecności na Marszu Niepodległości i do wniesienia w to wydarzenie własnego, wyraźnego świadectwa.

Publikujemy ten apel w czasie żałoby narodowej po bezprecedensowym akcie terroru, do którego 7 listopada doszło w Krakowie. Łączymy się w bólu z rodzinami ofiar, pamiętamy o rannych i dziękujemy służbom, które ratowały ludzkie życie. Tegoroczne Święto Niepodległości chcemy przeżywać z radością, ale także z powagą i modlitwą o pokój w naszej Ojczyźnie.

Przygotujmy się do Święta Niepodległości także duchowo: odpowiedzmy na apel Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski i przeżyjmy 10 listopada jako dzień postu i pokuty w intencji pokoju społecznego, narodowego porozumienia i pojednania.

NIEPODLEGŁA DLA ŻYCIA.

W imieniu Zarządu Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia

Jakub Bałtroszewicz, prezes – Fundacja JEDEN Z NAS
ks. Tomasz Kancelarczyk, wiceprezes – Fundacja Małych Stópek
Grzegorz Nienartowicz, wiceprezes – Fundacja Ku Pełni Życia
Magdalena Bartoszewicz – Stowarzyszenie Pomocy Bliźniemu im. Brata Krystyna
Maria Cisło – Fundacja Fala Życia
Ewa Kowalewska – Klub Przyjaciół Ludzkiego Życia – HLI Polska
Rafał Szczypta – Rycerze Kolumba
oraz
Antoni Szymański – Pro Ecclesia et Populo

Apel w formacie PDF

Wielotygodniowe interwencje, pisma do instytucji państwa i praca nad propozycjami zmian przyniosły konkretny rezultat. 5 listopada Parlamentarny Zespół na rzecz Życia i Rodziny przyjął uchwałę opartą na projekcie Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia. Sprawa przeciwdziałania surogacji zyskała parlamentarne wsparcie. Następnym celem jest doprowadzenie do powstania projektu ustawy.

Za dyskusją o surogacji stoją pytania, których nie wolno pozostawiać bez odpowiedzi. Co dzieje się z dzieckiem, którego po urodzeniu zamawiający nie chcą przyjąć? Kto pomoże kobiecie, gdy jest poddawana presji na aborcję albo zostaje z poważnymi powikłaniami zdrowotnymi? Kto odpowiada, kiedy organizator działa w jednym państwie, kobieta rodzi w drugim, a osoby zamawiające dziecko mieszkają w trzecim?

Federacja konsekwentnie domaga się, aby instytucje państwa odpowiedziały na te pytania i wskazały, jak zamierzają zapewnić skuteczną ochronę. Przyjęcie uchwały oznacza, że te starania uzyskały wsparcie parlamentarzystów i podstawę do dalszych prac.

Od zapowiedzi spotkania do prac w Sejmie

Impulsem do działań była zapowiedź wrześniowego spotkania ukraińskiej kliniki BioTexCom z polskimi klientami w Warszawie. Oferta dotyczyła surogacji — porozumienia, zgodnie z którym kobieta podejmuje się urodzenia dziecka dla innych osób i przekazania im go po porodzie.

Federacja zwróciła się m.in. do Ministerstwa Zdrowia, Ministerstwa Sprawiedliwości, Rzecznika Praw Dziecka i Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Rodzinnego. Pytała o działalność organizatorów i pośredników, ochronę kobiet i dzieci oraz nadzór nad przekazywaniem zarodków za granicę. Analiza odpowiedzi i obowiązujących przepisów prowadziła do zasadniczego pytania: jak konstytucyjna ochrona godności człowieka i praw dziecka działa w zetknięciu z międzynarodowym rynkiem surogacji?

Z tej pracy powstały propozycje kierunków zmian, pytania do instytucji oraz projekt uchwały. Stały się one podstawą posiedzenia Zespołu, któremu przewodniczył poseł Piotr Uściński.

Ochrona, która nie kończy się na deklaracji

Prezes Federacji Jakub Bałtroszewicz przedstawił historię interwencji i podkreślił, że cierpienie związane z niemożnością posiadania dzieci zasługuje na szacunek i pomoc, ale nie daje prawa do podporządkowania ciąży innej kobiety wykonaniu umowy. Zaznaczył również, że dziecko urodzone w wyniku surogacji musi otrzymać pełną ochronę i nie może ponosić konsekwencji decyzji dorosłych.

Mecenas Artur Gontarczyk przedstawił drogę od tych zasad do konkretnych przepisów: określenia zakazanych działań, odpowiedzialności organizatorów i pośredników oraz obowiązków instytucji państwa. Wyjaśnił, że trzeba ustalić zarówno to, czego brakuje w prawie, jak i to, dlaczego istniejące narzędzia mogą nie zapewniać skutecznej ochrony.

Ludzki wymiar tych problemów wybrzmiał w kolejnych interwencjach. Ewa Kowalewska pytała o pomoc kobiecie poddawanej presji na przerwanie ciąży oraz o odpowiedzialność za szkody zdrowotne i koszty leczenia. Rafał Szczypta poruszył sytuację dziecka, którego osoby zamawiające nie chcą odebrać: kto zapewni mu opiekę, będzie je reprezentował i ureguluje jego sytuację prawną?

To właśnie w takich chwilach widać, czy ochrona istnieje naprawdę. Zapis w umowie nie wystarczy, jeżeli kobieta zostaje sama, a dziecko nie ma zapewnionej opieki.

Celem jest projekt ustawy

Po dyskusji Zespół przyjął projekt uchwały Federacji z poprawkami. To istotny sukces w tej sprawie: postulaty wypracowane przez organizację społeczną stały się podstawą stanowiska parlamentarnego Zespołu. Dotyczą przeciwdziałania surogacji, ochrony kobiet i dzieci oraz skuteczniejszego nadzoru nad działaniami przekraczającymi granice państw.

Ważny sygnał padł również ze strony jednego z obecnych posłów, przewodniczącego podkomisji zajmującej się sprawami zdrowia. Wskazał on, że projekt ustawy jest potrzebny i oczekiwany, oraz wyraził przekonanie, że państwo polskie będzie chciało tę sprawę uregulować. To głos wzmacniający perspektywę przełożenia dotychczasowej pracy na konkretne rozwiązania prawne.

Teraz potrzebne są odpowiedzi właściwych instytucji na przygotowane pytania. Mają one pozwolić określić zakres zmian, obowiązki poszczególnych organów i sposób egzekwowania przepisów. Federacja będzie zabiegać o to, aby ten proces doprowadził do powstania projektu ustawy, współpracując z Zespołem oraz korzystając z zadeklarowanego wsparcia merytorycznego Instytutu Ordo Iuris, którego prawnicy uczestniczyli w dyskusji.

Za przyjętą uchwałą stoją tygodnie pracy, kolejne pisma i ponawiane pytania. Ich efektem jest dziś parlamentarne wsparcie dla dalszych działań. Miarą ostatecznego powodzenia będzie prawo, które skutecznie chroni dziecko przed traktowaniem go jako przedmiotu umowy, a kobietę przed wykorzystaniem jej ciała i trudnej sytuacji życiowej. Federacja zamierza tę sprawę konsekwentnie prowadzić dalej.