Przemysław Radzyński

Federacja publikuje list otwarty do opinii publicznej i władz państwowych

Za nami wyjątkowo trudny tydzień dla ochrony życia w Polsce. Sejm przyjął dwie ustawy liberalizujące prawo aborcyjne. Jedna ogranicza odpowiedzialność karną związaną z pomocą w aborcji i nakłanianiem do niej. Druga ponownie dopuszcza aborcję ze względu na ciężką chorobę lub niepełnosprawność dziecka – mimo że taka przesłanka została w 2020 roku uznana przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodną z Konstytucją.

Polska Federacja Ruchów Obrony Życia przyjęła wynik tych głosowań ze smutkiem i niedowierzaniem. Proces legislacyjny jednak się nie zakończył. Przed ustawami pozostaje Senat, a następnie decyzja Prezydenta Rzeczypospolitej.

– Wraz z wieloma środowiskami ochrony życia oraz organizacjami, które na co dzień wspierają kobiety, dzieci i rodziny, zwracamy się do Pana Prezydenta z prośbą o zawetowanie obu ustaw. Wierzymy, że stanie po stronie życia i konstytucyjnej ochrony najsłabszych. To niezwykle ważny moment odpowiedzialności. Liczymy, że Prezydent Rzeczypospolitej ochroni tych, którzy sami nie mogą upomnieć się o swoje prawa – mówi Jakub Bałtroszewicz, prezes Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia.

22 października w wielu polskich miastach odbyły się protesty środowisk domagających się dalszej liberalizacji prawa aborcyjnego. Ich skala była mniejsza niż mobilizacja po wyroku Trybunału Konstytucyjnego w 2020 roku. Federacja podkreśla jednak, że nie jest to powód do triumfalizmu.

– Mniejsza skala protestów niż kilka lat temu nie oznacza, że nasza praca jest zakończona. Przeciwnie. Pokazuje, jak ważne jest spokojne i cierpliwe tłumaczenie, czym naprawdę jest ochrona życia. Nie chcemy wojny plemiennej ani przekonywania kogokolwiek krzykiem. Chcemy budować Polskę, w której kobieta w najtrudniejszej sytuacji otrzymuje taką pomoc, opiekę i bezpieczeństwo, że nie czuje się zmuszona szukać rozwiązania w aborcji. Ochrona życia musi iść razem z realną troską o kobietę – podkreśla Jakub Bałtroszewicz.

Federacja zwraca uwagę, że w debacie publicznej zbyt często tworzy się fałszywe przeciwstawienie między dobrem kobiety a dobrem jej dziecka. Życie i zdrowie kobiety oraz życie dziecka, które nosi pod sercem, nie są wartościami przeciwnymi. Troska o jedno nie może oznaczać odrzucenia drugiego. Trzeba chronić oboje – szczególnie wtedy, gdy pojawia się trudna diagnoza, samotność, lęk, presja partnera czy problemy materialne.

Dlatego Polska Federacja Ruchów Obrony Życia chce zamknąć ten trudny tydzień inaczej niż kolejnym głosem gniewu. Publikuje list otwarty do opinii publicznej i władz państwowych „Przyjęcie życia wymaga realnego wsparcia”. To zaproszenie do wspólnego myślenia o Polsce, w której kobieta w kryzysowej sytuacji nie zostaje sama, a przyjęcie życia dziecka spotyka się z konkretną pomocą.

– Chcemy, żeby ten list był światłem nadziei po bardzo smutnym tygodniu. Ochrona życia nie powinna dzielić Polaków. Powinna nas jednoczyć wokół czegoś elementarnego: miłości do człowieka, odpowiedzialności za matkę i jej dziecko oraz troski o tych, którzy sami nie są w stanie się obronić. Marzy mi się Polska, w której kobieta może powiedzieć: „Chcę urodzić moje dziecko – i wiem, że ktoś będzie przy mnie”. Jeżeli potrafimy się wokół tego zjednoczyć, możemy budować Polskę, w której aborcja stanie się nie do pomyślenia jako odpowiedź na ludzki dramat, bo na strach, samotność i trudną diagnozę będziemy odpowiadać pomocą, obecnością i miłością. Tylko Życie ma przyszłość! – mówi prezes Federacji.

Poniżej publikujemy pełną treść listu otwartego Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia do opinii publicznej i władz państwowych.

Kraków, 23 października 2026 r.

PRZYJĘCIE ŻYCIA WYMAGA REALNEGO WSPARCIA
List otwarty Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia
do opinii publicznej i władz państwowych

Szanowni Państwo,

W debacie o aborcji bardzo łatwo usłyszeć hasła, a znacznie trudniej usłyszeć lęk konkretnej kobiety. Tymczasem za dramatyczną sytuacją kobiety w ciąży często stoją bardzo zwyczajne i bardzo trudne pytania: co zrobię, jeśli moje dziecko okaże się ciężko chore? Co będzie, jeśli zostanę sama? Czy poradzę sobie finansowo? Co, jeśli partner lub rodzina będą naciskać na aborcję? Czy znajdzie się ktoś, kto naprawdę będzie przy mnie?

Nie chcemy odpowiadać na te pytania etykietami ani kolejnym sporem. Polska Federacja Ruchów Obrony Życia jasno opowiada się za ochroną życia każdego dziecka od poczęcia. Jednocześnie jesteśmy przekonani, że wiarygodna obrona życia i podstawowych praw człowieka oznacza realną troskę o kobietę – o jej bezpieczeństwo, zdrowie, sytuację materialną, wolność od nacisku i pewność, że nie zostanie sama. To obowiązek państwa i samorządu, organizacji obywatelskich, wspólnot i nas wszystkich.

Dlatego kierujemy dziś do opinii publicznej i władz państwowych kilka pytań. Są to pytania o to, jak stworzyć w Polsce warunki, w których przyjęcie życia dziecka będzie realnie możliwe i otoczone konkretnym wsparciem.

1. Czy kobieta, która doświadcza presji partnera, rodziny lub otoczenia, by nie urodziła poczętego dziecka, ma dokąd pójść po pomoc?

Potrzebne są miejsca i ludzie, którzy powiedzą jej: „Jesteśmy z tobą, pomożemy ci”, a następnie zapewnią rzeczywistą pomoc prawną, psychologiczną, mieszkaniową i interwencyjną.

2. Co usłyszy kobieta, która właśnie dowiedziała się, że jej dziecko jest ciężko chore?

Czy od razu otrzyma rzeczową informację o leczeniu, hospicjum perinatalnym, opiece paliatywnej, wsparciu psychologicznym i pomocy dla całej rodziny? Trudna diagnoza nie powinna oznaczać samotności ani poczucia, że aborcja jest jedynym rozwiązaniem.

3. Czy lęk przed biedą, utratą pracy lub mieszkania może w Polsce przestać popychać kobietę w stronę aborcji?

Jeżeli kobieta w ciąży jest w trudnej sytuacji, państwo i społeczeństwo powinny zrobić wszystko, aby nie myślała, że musi dokonać aborcji dlatego, że nie ma pieniędzy, mieszkania albo boi się utraty pracy.

4. Czy wystarczająco stanowczo wymagamy odpowiedzialności od ojców dzieci?

Kobieta nie może pozostawać sama z ciężarem finansowym, organizacyjnym i emocjonalnym. Odpowiedzialność za dziecko jest obowiązkiem obojga rodziców, a wychowanie, kultura, prawo i instytucje powinny tę odpowiedzialność wzmacniać i skutecznie egzekwować.

5. Czy potrafimy być przy kobiecie także wtedy, gdy po aborcji doświadcza cierpienia, żalu lub kryzysu?

Nie po to, aby ją oceniać, lecz po to, aby żadna kobieta potrzebująca pomocy nie została sama ze swoim doświadczeniem. Troska o kobietę musi obejmować także czas po doświadczeniu aborcji.

Nie chcemy lekceważyć emocji i pytań kobiet, które dziś domagają się od państwa odpowiedzi. Przeciwnie – chcemy, aby te pytania zostały naprawdę usłyszane. Odpowiedzią na strach nie powinno być pozostawienie kobiety samej ani przedstawianie aborcji jako rozwiązania jej problemów. Odpowiedzią powinny być obecność, opieka, bezpieczeństwo i konkretna możliwość przyjęcia życia.

Ochrona życia dziecka i troska o jego matkę nie są wartościami konkurencyjnymi.

Autentyczna afirmacja życia oznacza jedno i drugie: chronić dziecko i być przy kobiecie.

Nie chcemy, aby jakakolwiek kobieta rozważała aborcję dlatego, że czuje się sama, bezradna, przestraszona albo pozbawiona pomocy. Chcemy Polski, w której kobieta może powiedzieć:

„Chcę urodzić moje dziecko – i wiem, że ktoś będzie przy mnie.”

Przyjęcie życia wymaga realnego wsparcia. Żadna kobieta nie powinna zostać sama.

Z wyrazami szacunku

W imieniu Zarządu Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia

Jakub Bałtroszewicz, prezes – Fundacja JEDEN Z NAS
ks. Tomasz Kancelarczyk, wiceprezes – Fundacja Małych Stópek
Grzegorz Nienartowicz, wiceprezes – Fundacja Ku Pełni Życia
Magdalena Bartoszewicz – Stowarzyszenie Pomocy Bliźniemu im. Brata Krystyna
Maria Cisło – Fundacja Fala Życia
Ewa Kowalewska – Klub Przyjaciół Ludzkiego Życia – HLI Polska
Rafał Szczypta – Rycerze Kolumba
oraz
Antoni Szymański – Pro Ecclesia et Populo

---

List otwarty w formacie PDF

---

19 października Polska Federacja Ruchów Obrony Życia apelowała do wszystkich Posłanek i Posłów: „Nie wolno odbierać ochrony życia najsłabszym”. Dzień później Sejm przyjął oba projekty ustaw, przed którymi ostrzegaliśmy.

Nie ukrywamy głębokiego rozczarowania i niezrozumienia. Jedna z przyjętych ustaw zmierza do ponownego dopuszczenia aborcji ze względu na ciężką chorobę lub niepełnosprawność dziecka. Druga znosi odrębną odpowiedzialność karną za pomoc w nielegalnej aborcji i nakłanianie do niej.

Nie mówimy o zwykłym sporze politycznym. Mówimy o życiu dzieci przed narodzeniem i o kobietach, które w dramatycznej sytuacji potrzebują wsparcia, opieki i obecności – a nie dodatkowej presji. Nie każda presja ze strony partnera, rodziny czy otoczenia przybiera postać przemocy lub bezprawnej groźby. Państwo powinno chronić kobiety przed takimi naciskami, a nie osłabiać istniejące zabezpieczenia.

W głosowaniu nad zmianami w Kodeksie karnym za ustawą opowiedziało się 217 posłów, przeciw było 213, a 3 wstrzymało się od głosu. Przy tej samej liczbie głosów za wystarczyłyby cztery dodatkowe głosy przeciw, aby ustawa nie została przyjęta.

W tym decydującym głosowaniu nie wzięło udziału 11 posłów Prawa i Sprawiedliwości. Dziesięciu z nich nie wzięło udziału również we wcześniejszym głosowaniu nad wnioskiem o odrzucenie projektu. Wśród osób, które nie głosowały w obu przypadkach, był Jarosław Kaczyński, prezes Prawa i Sprawiedliwości.

Od ugrupowania, które od lat deklaruje przywiązanie do ochrony życia, mamy prawo oczekiwać szczególnej konsekwencji. Od jego lidera – również osobistego przykładu.

Nie znamy powodów, dla których poszczególni parlamentarzyści nie wzięli udziału w głosowaniu. Mogły istnieć ważne okoliczności, które to uniemożliwiły. Nie zamierzamy nikogo z góry oskarżać. Mamy jednak prawo oczekiwać wyjaśnień: dlaczego zabrakło tak wielu głosów? Czy było to nieuniknione? Czy kierownictwo klubu zrobiło wszystko, aby zapewnić udział parlamentarzystów w głosowaniu, którego wynik zależał od zaledwie kilku głosów?

Możliwość prezydenckiego weta nie unieważnia tych pytań. Prezydent może zatrzymać ustawę na kolejnym etapie, ale nie zastępuje to odpowiedzialności posłów za to, co wydarzyło się w Sejmie.

Polska Federacja Ruchów Obrony Życia jest i pozostanie niezależna od partii politycznych. Stawialiśmy wymagania wszystkim parlamentarzystom przed głosowaniem i nadal będziemy je stawiać – szczególnie tym, którzy deklarują obronę życia i proszą o zaufanie wyborców podzielających te wartości.

W sprawach życia i śmierci nie wystarczy deklarować właściwego stanowiska. Trzeba zrobić wszystko, aby być obecnym, kiedy zapadają decyzje.

Fot. Prawo i Sprawiedliwość

O znaczeniu praw rodziny, dziedzictwie nauczania św. Jana Pawła II oraz potrzebie ochrony życia i rodziny rozmawiali uczestnicy wspólnego posiedzenia trzech zespołów parlamentarnych, które odbyło się w czwartek z okazji Dnia Praw Rodziny. Zdaniem byłego marszałka Sejmu Marka Jurka prawa rodziny powinny być traktowane nie tylko jako postulat moralny, ale także jako zasada organizująca życie społeczne i porządek konstytucyjny.

Wspólne posiedzenie zorganizowały Parlamentarny Zespół ds. Dziedzictwa Świętego Jana Pawła II, Parlamentarny Zespół na rzecz Katolickiej Nauki Społecznej oraz Parlamentarny Zespół na rzecz Życia i Rodziny. Spotkanie odbyło się 22 października, w liturgiczne wspomnienie św. Jana Pawła II, w rocznicę ogłoszenia przez Stolicę Apostolską Karty Praw Rodziny w 1983 r. oraz dziesiątą rocznicę ustanowienia przez Sejm Dnia Praw Rodziny.

Rodzina i jej miejsce w konstytucji

Były marszałek Sejmu Marek Jurek podkreślił, że obrona praw rodziny i życia wymaga nie tylko deklaracji, ale również konsekwentnych działań politycznych i prawnych. Nawiązując do niedawnych głosowań sejmowych liberalizujących przepisy dotyczące aborcji, zaapelował o obronę dziedzictwa św. Jana Pawła II i wypracowanego w jego czasach społecznego konsensusu w sprawach rodziny.

–  Ochrona życia to nie jest egzekwowanie zakazu, moralnego zakazu aborcji. To jest ochrona człowieka – powiedział Jurek. Podkreślił przy tym znaczenie języka, w jakim mówi się o dziecku nienarodzonym, i konieczność posługiwania się argumentami w debacie publicznej.

Jego zdaniem, prawa rodziny powinny być traktowane nie tylko jako postulat moralny, ale także jako zasada organizująca życie społeczne i porządek konstytucyjny. Postulował, aby w pracach nad nową konstytucją przewidzieć odrębne miejsce dla praw rodziny, a na forum międzynarodowym podjąć inicjatywę przygotowania konwencji poświęconej tej problematyce.

Wśród proponowanych rozwiązań wymienił uznanie niezbywalnych praw rodziny, ochronę małżeństwa rozumianego jako trwały związek kobiety i mężczyzny, prawo rodziców do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami, ochronę dzieci z niepełnosprawnościami oraz szczególne wsparcie dla rodzin wielodzietnych. Apelował także o przeciwdziałanie presji na kobiety i rodziny, by nie przyjmowały na świat dzieci.

Marek Jurek podkreślił, że działania na rzecz ochrony rodziny powinny być skoordynowane i prowadzone w sposób długofalowy. Zaapelował też o budowanie międzynarodowej współpracy państw, które chcą wspólnie działać na rzecz praw rodziny.

Toksyczne konsekwencje aborcji

Lekarz i profesor ginekologii Bogdan Chazan zwrócił uwagę na toksyczne konsekwencje aborcji dla matek, ojców, rodzin, personelu medycznego i całego społeczeństwa.

– Matka jest psychologicznie, biologicznie i duchowo zaprogramowana, aby się przywiązać do swojego nienarodzonego dziecka. Matka i dziecko stanowią w czasie rozwoju wewnątrzmacicznego pewną całość: w miłości, radości, ale i cierpieniu, znoszeniu codziennych trudów. Przerwanie tego związku przez aborcję wywiera na matkę toksyczny wpływ – powiedział ginekolog.

Wyjaśnił, że istnieje tzw. piętno aborcji, które – jak przekonywał – może wiązać się z poczuciem winy, żalem i długotrwałymi trudnościami emocjonalnymi.

Lekarz wskazał też na konflikt, przed którym, jego zdaniem, stają pracownicy ochrony zdrowia: czy ich zadaniem jest ochrona słabych i chorych, czy eliminowanie ich życia. – Czy personelu medycznego także dotyczy toksyczność aborcji? Oczywiście. Medycyna neutralna moralnie nie jest. Narzuca się jej teraz niewłaściwe cele należące do zadań zawodów medycznych, sprzeczne z powołaniem, którym jest, przypomnę, ochrona życia, zdrowia, zmniejszanie cierpienia – mówił.

Jak podkreślił, choć młodych lekarzy zmusza się do uczestniczenia w procedurze aborcji, to istnieje przecież klauzula sumienia i lekarze powinni mieć możliwość powoływania się na nią. 

Na koniec zastanawiał się, co robić, aby „to toksyczne działanie aborcji na społeczeństwo zmniejszyć”. Wśród postulatów wymienił obronę prawdy w debacie publicznej, sprzeciw wobec presji proaborcyjnej oraz rozwijanie argumentacji na rzecz ochrony życia.

Jak dodał, celem powinno być „całkowite odrzucenie aborcji w bliskiej perspektywie czasowej”. – Deklaracja Dublińska mówi, że ona nie jest w ogóle potrzebna w medycynie, żeby opieka medyczna była skuteczna i pełna. Społeczeństwo także jej nie potrzebuje – powiedział prof. Chazan.

Państwo powinno wspierać rodziny

Poseł Piotr Uściński, przewodniczący Parlamentarnego Zespołu na rzecz Życia i Rodziny, przypomniał o szóstej rocznicy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 22 października 2020 r. dotyczącym tzw. przesłanki eugenicznej. Podkreślił, że rozstrzygnięcie wiązało się z konstytucyjną ochroną godności człowieka, zasadą niedyskryminacji oraz prawną ochroną życia.

Zwrócił jednocześnie uwagę, że samo orzeczenie nie rozwiązuje problemów rodzin wychowujących dzieci z niepełnosprawnościami lub ciężkimi chorobami. Przypomniał, że w uzasadnieniu wyroku TK wskazał na potrzebę dalszych działań ustawodawcy w zakresie wsparcia takich rodzin.

– Musimy zrobić wszystko, żeby władze publiczne i ustawodawca spełniły ten obowiązek, realny obowiązek zapewnienia systemowej pomocy rodzinom, matkom dzieci z niepełnosprawnościami lub ciężkimi chorobami – powiedział Uściński.

Wśród potrzebnych działań wymienił rozwój i finansowanie nowoczesnej opieki medycznej, diagnostycznej i terapeutycznej, wsparcie psychologiczne i socjalne oraz rozwój hospicjów perinatalnych. Zaznaczył, że na rzecz tych rozwiązań parlamentarzyści powinni działać ponad podziałami politycznymi.

Dziedzictwo Jana Pawła II

Historyk Małgorzata Żaryn, inicjatorka i współorganizatorka Narodowych Marszów Papieskich, przedstawiła nauczanie św. Jana Pawła II o małżeństwie i rodzinie. Podkreśliła, że w papieskim rozumieniu rodzina jest podstawową wspólnotą, w której człowiek uczy się odpowiedzialności, miłości, służby i troski o innych. Zwróciła uwagę na godność każdego człowieka, niezależnie od stanu zdrowia czy wieku, oraz na znaczenie trwałości małżeństwa i odpowiedzialności rodziców za dzieci.

Mówiąc o Narodowych Marszach Papieskich, Żaryn przypomniała, że ich idea narodziła się w 2022 r. jako odpowiedź na krytykę Jana Pawła II. Celem inicjatywy było – jak zaznaczyła – przypominanie jego nauczania i wyrażenie wdzięczności za jego pontyfikat.

Ks. Kazimierz Kurek, krajowy duszpasterz rodzin w latach 1985–1996, przypomniał genezę Karty Praw Rodziny, ogłoszonej przez Stolicę Apostolską 22 października 1983 r. Dokument był związany z refleksją Kościoła nad zadaniami rodziny we współczesnym świecie. Duchowny podkreślił znaczenie upowszechniania jego zapisów, zwłaszcza prawa rodziców do wychowywania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami i wyboru szkoły.

Jego zdaniem, znajomość praw rodziny ma znaczenie dla funkcjonowania demokracji, a rodzina powinna mieć możliwość swobodnego wyrażania swoich potrzeb i ochrony przysługujących jej praw.

Rodzina fundamentem państwa

Przewodniczący Parlamentarnego Zespołu na rzecz Katolickiej Nauki Społecznej Tadeusz Woźniak podkreślił, że bez ochrony rodziny nie da się skutecznie chronić państwa. Zwrócił uwagę na pogłębiający się kryzys demograficzny, spadek liczby urodzeń i potrzebę wspierania małżeństw, rodziców oraz wielopokoleniowej solidarności.

Z kolei przewodniczący Parlamentarnego Zespołu ds. Dziedzictwa Świętego Jana Pawła II Andrzej Gawron wskazał na potrzebę publicznej debaty o prawach dziecka, prawach człowieka i ochronie życia od poczęcia do naturalnej śmierci. Podkreślił, że dyskusji o tych wartościach nie powinny kończyć same rozstrzygnięcia prawne.

Dzień Praw Rodziny został ustanowiony przez Sejm uchwałą z 21 października 2016 r. Data 22 października nawiązuje do ogłoszenia Karty Praw Rodziny w 1983 r. oraz inauguracji pontyfikatu św. Jana Pawła II w 1978 r.

Źródło: KAI

W czwartek, 22 października, o godz. 20.00 Fundacja Małych Stópek zaprasza na wspólny Różaniec dla Życia, który poprowadzi ks. Tomasz Kancelarczyk. Zachęcamy wszystkich członków i przyjaciół Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia do włączenia się w tę inicjatywę.

„Niektórzy wybierają śmierć. Wybór życia wesprzyjmy modlitwą” – zachęca ks. Tomasz Kancelarczyk w krótkim filmie zapraszającym do udziału w wydarzeniu.

Wspólna modlitwa będzie szczególną okazją do duchowego wsparcia dzieci rozwijających się pod sercami matek oraz ich rodziców, zwłaszcza tych, którzy mierzą się z lękiem, samotnością czy trudnymi decyzjami.

Ochrona życia to nie tylko działania społeczne, prawne i pomocowe. To również modlitwa za tych, których życie jest zagrożone, oraz za tych, którzy potrzebują siły i odwagi, by je przyjąć.

Różaniec odbędzie się 22 października o godz. 20.00, a transmisja na żywo będzie dostępna na profilach Fundacji Małych Stópek na Facebooku i YouTube.

Dołącz do wydarzenia na Facebooku

Zachęcamy organizacje członkowskie Federacji do przekazania zaproszenia swoim członkom i sympatykom.

Nie wszystkie zmagania o ludzkie życie rozstrzygają się w debatach, urzędach i parlamentach. Dlatego obok codziennego działania potrzebujemy także duchowej siły. Jak przypomina ks. Tomasz Kancelarczyk w swoim zaproszeniu:

„Są takie złe duchy, które można pokonać tylko modlitwą i postem”.

Niech więc 22 października połączy nas wspólna modlitwa w obronie każdego poczętego życia.

Są daty, które przypominają nam nie tylko o przeszłości, ale także o odpowiedzialności za przyszłość. Dla Polski 22 października jest jedną z nich. W tym roku trudno jednak obchodzić ten dzień bez goryczy. Zaledwie dwa dni wcześniej Sejm podjął decyzje, które – w ocenie Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia – poważnie osłabiają ochronę życia dzieci przed narodzeniem.

22 października 1978 roku odbyła się uroczysta inauguracja pontyfikatu Jana Pawła II. Pięć lat później Stolica Apostolska ogłosiła Kartę Praw Rodziny, przypominającą o prawach i godności każdego jej członka, także dziecka przed narodzeniem. W 2016 roku Sejm ustanowił ten dzień Dniem Praw Rodziny. Wreszcie 22 października 2020 roku Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją przepisu pozwalającego na aborcję z powodu ciężkiej choroby lub niepełnosprawności dziecka.

Te wydarzenia łączy przekonanie, że godność człowieka nie zależy od jego wieku, stanu zdrowia, sprawności ani okoliczności, w jakich przychodzi na świat.

Słowa, które nie straciły znaczenia

W czerwcu 1991 roku, podczas pielgrzymki do Polski, Jan Paweł II mówił w Kielcach-Masłowie o dziecku poczętym, że „nigdy nie jest intruzem ani agresorem”. Słowa te padły w kraju przechodzącym ogromne przemiany społeczne i polityczne. Papież przypominał wówczas, że wolność wymaga odpowiedzialności, a jej miarą jest również stosunek do najbardziej bezbronnych.

Sześć lat później w Kaliszu przekonywał, że prawo do życia nie jest wyłącznie kwestią przekonań religijnych, lecz podstawowym prawem człowieka. Przestrzegał też przed cywilizacją, która odrzuca najsłabszych.

Dziś te słowa brzmią szczególnie mocno.

19 października Zarząd Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia zaapelował do parlamentarzystów, by nie odbierali ochrony życia najsłabszym. Dzień później Sejm uchwalił dwie ustawy, które zmierzają do ograniczenia odpowiedzialności karnej za określone czyny związane z aborcją oraz ponownego dopuszczenia jej ze względu na ciężką chorobę lub niepełnosprawność dziecka.

Dla Federacji jest to decyzja bolesna i budząca głęboki sprzeciw. Nie sposób zaakceptować sytuacji, w której rozpoznanie ciężkiej choroby staje się podstawą do odmiennego traktowania życia ludzkiego.

Jednocześnie za każdą dramatyczną diagnozą stoi konkretne dziecko, jego matka, ojciec i cała rodzina. Rodzice potrzebują wówczas nie tylko słów współczucia, ale rzeczywistej pomocy: diagnostyki, leczenia, opieki perinatalnej, wsparcia psychologicznego i poczucia, że nie zostali sami.

Ochrona życia dziecka i troska o jego matkę nie są przeciwstawnymi celami. To jedna odpowiedzialność, której państwo i społeczeństwo nie mogą się wyrzec.

Pamięć zobowiązuje do działania

Rocznice są ważne. Pozwalają zachować pamięć o ludziach, wydarzeniach i wartościach, które kształtowały naszą wspólnotę. Ale same uroczystości nie wystarczą. Najpiękniejsze słowa o godności człowieka tracą znaczenie, jeżeli nie potrafimy przekładać ich na konkretne decyzje i działania.

Historia nie będzie pamiętała partyjnych instrukcji ani politycznych kalkulacji. Zapamięta decyzje ludzi i ich konsekwencje. Odpowiedzialność za życie nie kończy się jednak na jednym głosowaniu, podobnie jak nie zaczyna się i nie kończy na przepisach prawa.

Dlatego Federacja nie zamierza poprzestawać na protestach i oświadczeniach. Potrzebujemy konsekwentnej pracy nad rozwiązaniami prawnymi, rzeczywistą pomocą rodzinom i budowaniem współpracy między wszystkimi, którym bliska jest ochrona ludzkiego życia.

Jedną z najbliższych okazji do takiej pracy będzie posiedzenie Parlamentarnego Zespołu na rzecz Życia i Rodziny, zaplanowane na 5 listopada o godz. 15.00, poświęcone zagrożeniom związanym z surogacją. Polska Federacja Ruchów Obrony Życia przygotowała na to spotkanie konkretne propozycje legislacyjne dotyczące ochrony godności, życia i praw kobiet oraz dzieci. To odrębny problem, ale u jego podstaw leży to samo pytanie: czy człowiek jest zawsze celem naszych działań, czy może stać się przedmiotem cudzych decyzji i interesów?

Zobowiązanie, które trwa

W Kaliszu w 1997 roku Jan Paweł II osobiście podziękował Federacji Ruchów Obrony Życia za jej działalność. Dla naszej organizacji, działającej od 1992 roku, pozostaje to szczególnym momentem w historii.

Nie traktujemy jednak tych słów jako historycznego wyróżnienia, którym wystarczy się szczycić. Przyjmujemy je przede wszystkim jako zobowiązanie do dalszej pracy, także wtedy, gdy jej rezultaty nie przychodzą szybko, a podejmowane decyzje polityczne budzą rozczarowanie.

Papież skierował wtedy do obrońców życia proste wezwanie: „stójcie na straży życia”.

Po niemal trzydziestu latach pozostaje ono aktualne. Nie chodzi o to, by jedynie wspominać Jana Pawła II, lecz by odważnie i konsekwentnie podejmować odpowiedzialność, o której mówił.

Bo przyszłości nie buduje się samymi wspomnieniami. Buduje się ją decyzjami, codzienną pracą i gotowością do stawania po stronie tych, którzy sami nie mogą się obronić.

W pierwszej po operacji katechezie środowej Papież odniósł się do odnowionej wizji małżeństwa i rodziny, ukazanej w konstytucji Gaudium et spes. Przypomniał, że wzajemne oddanie się mężczyzny i kobiety zakłada „pełną wierność” i „nierozłączną jedność”, otwartą na zrodzenie i wychowanie potomstwa. Jak wskazał, miłość małżonków wymaga formacji sumienia zgodnie z prawem Bożym i Magisterium Kościoła, ochrony życia od poczęcia oraz odrzucenia wszystkiego, co sprzeciwia się ludzkiej godności.

Na wstępie środowej katechezy Leon XIV podziękował za wsparcie modlitewne, którym wierni otaczali go szczególnie podczas pobytu w Klinice Gemelli: „Pierwszą rzeczą, którą chciałbym wam powiedzieć, jest: dziękuję! Dziękuję wam za wsparcie, jakim są wasze modlitwy. Dziękuję Bogu za Jego hojność. Wszyscy odnówmy naszą ufność w dobroć i miłosierdzie Boga”.

Godność osoby ludzkiej i małżeństwa

Papież podkreślił, że Konstytucja duszpasterska Gaudium et spes Soboru Watykańskiego II przypomina o godności osoby i jej powołaniu w świecie, a także rozważa „pewne szczególnie pilne problemy współczesności”. Wiele uwagi poświęca małżeństwu i rodzinie.

Konstytucja przedstawia odnowioną koncepcję małżeństwa jako „głębokiej wspólnoty życia i miłości małżeńskiej” (GS, 48). Jak wskazał Papież, „wzajemne oddanie się mężczyzny i kobiety, dzięki któremu «nie są dwojgiem, lecz jednym ciałem» (Mt 19 ,6), uzasadnia wymóg «pełnej wierności» i «nierozłącznej jedności» małżonków, znajdując żywy wyraz w prokreacji i wychowaniu potomstwa” (por. GS, 48). 

Miłość małżeńska i rodzicielska jest odbiciem Trójcy Świętej. Chrystus wspiera małżonków, aby mogli kochać się nawzajem tak, jak On sam umiłował Kościół i oddał za niego życie.

Znaczenie płodności w małżeństwie

Gaudium et spes mówi również o płodności w małżeństwie, która nie ogranicza się tylko do „erotycznej skłonności”, ale „angażuje ona całą wolę małżonków, ożywiając poruszenia ich serca i wyrażając się delikatnością uczuć i czynem” (por. GS, 49). 

Miłość małżeńska przenika całe życie małżonków. „Wyrażając pełną miłość jednej osoby do drugiej, szczególna intymność małżonków sprzyja ich wzajemnemu obdarowywaniu się i wzbogaca ich wzajemną radość” – podkreślił Papież.

TUTAJ PEŁNY TEKST KATECHEZY OJCA ŚWIĘTEGO

„Płodność miłości małżeńskiej wyraża się ponadto w rodzeniu dzieci, będących «najwspanialszym darem małżeństwa» (GS, 50) – mówił Leon XIV. Małżonkowie stają się „współpracownikami miłości Boga Stwórcy i jak gdyby jej interpretatorami”. Jak podkreślił Papież, „małżonkowie są zobowiązani do kierowania się właściwym osądem dążąc do dobra swojego i swoich dzieci, zarówno tych już urodzonych, jak i oczekiwanych w przyszłości”.

W trosce o życie

Sobór Watykański II wyklucza możliwość istnienia „rzeczywistej sprzeczności pomiędzy Boskimi prawami przekazywania życia a pielęgnowaniem prawdziwej miłości małżeńskiej” (GS, 51). 

„Wynika stąd zarówno to, że «życie należy chronić z największą troską od samego poczęcia», a «aborcja i dzieciobójstwo» powinny być stanowczo odrzucone, jak również i to, że «akty właściwe życiu małżeńskiemu i dokonywane w zgodzie z prawdziwą godnością ludzką, powinny być traktowane z wielkim szacunkiem»” – mówił Ojciec Święty.

Promcja małżeństwa i rodziny

Papież zaznaczył, że nauczanie Gaudium et spes na temat wspólnoty małżeńskiej i rodzinnej „prowadzi zatem do ukazania społecznej roli rodziny, określanej jako «szkoła pełniejszego człowieczeństwa» i «fundament społeczeństwa» (GS, 52), przypominając wszystkim osobom odpowiedzialnym za życie społeczne, zwłaszcza w sferze polityki i kultury, że «powinni skutecznie przyczyniać się do popierania małżeństwa i rodziny»”.

Leon XIV określił współdziałanie na rzecz promowania małżeństwa i rodzin jako zobowiązanie „pilniejsze niż kiedykolwiek”. Podkreślił, że Kościół doskonale o tym wie, „czego dowodzi troska duszpasterska kolejnych Papieży po ostatnim Soborze, aż po dwa Zgromadzenia Synodalne zwołane z inicjatywy Papieża Franciszka, do których w minionych dniach powrócili Zwierzchnicy Katolickich Kościołów Wschodnich oraz Przewodniczący Konferencji Episkopatów. Niech Święta Rodzina z Nazaretu oświeca nas na tej drodze i otacza opieką rodziny całego świata”.

Artur Hanula / vaticannews.va

– Nawet jeśli dalsza droga legislacyjna zakończy się odrzuceniem tych ustaw, to i tak tworzy się atmosferę przyzwolenia na aborcję – mówi w rozmowie z KAI ks. Tomasz Kancelarczyk, prezes Fundacji Małych Stópek, komentując przyjęcie przez Sejm dwóch ustaw liberalizujących przepisy aborcyjne. W związku z przypadającą 22 października szóstą rocznicą wyroku Trybunału Konstytucyjnego duchowny zachęca do wspólnej modlitwy różańcowej w intencji ochrony życia.

„To bardzo smutne świadectwo”

Ks. Kancelarczyk nie kryje rozczarowania wynikiem sejmowych głosowań. W jego ocenie proponowane zmiany nie tylko godzą w ochronę życia dzieci nienarodzonych, ale także wpływają na społeczne postrzeganie aborcji.

– To nie tylko bardzo smutne, ale także bardzo złe świadectwo o osobach, które podejmują takie decyzje. Miałem w sercu nadzieję, że ci, którzy mienią się ludźmi wiary, katolikami, którzy tak pięknie mówią o wartościach, jednak zagłosują inaczej – przyznaje duchowny.

Zdaniem prezesa Fundacji Małych Stópek znaczenie głosowania wykracza poza jego konsekwencje prawne. – Budowanie atmosfery przyzwolenia na aborcję jest jednocześnie budowaniem cywilizacji śmierci, o której mówił św. Jan Paweł II – podkreśla.

20 października Sejm uchwalił dwie ustawy liberalizujące przepisy aborcyjne. Pierwsza poprawka, przygotowana przez posłów Lewicy i Koalicji Obywatelskiej, przewiduje częściową dekryminalizację przerywania ciąży oraz pomocy w dokonaniu aborcji. Druga, autorstwa Trzeciej Drogi, zakłada przywrócenie możliwości przerwania ciąży w przypadku ciężkich wad płodu, zniesionej w następstwie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 2020 r.

Sześć lat od wyroku TK

Zdaniem ks. Kancelarczyka ten wyrok i późniejsze protesty przeciwko decyzji TK ujawniły postawy społeczne, których skala wcześniej była niewidoczna.

– Brak Ewangelii życia, brak zachwytu nad życiem – wcześniej tego nie było widać. Wyrok i późniejsze protesty pokazały to w sposób bardzo bolesny – mówi.

Duchowny wspomina, że szczególnie dotknęły go demonstracje w jego rodzinnej miejscowości. – Bardzo mnie to zabolało i do tej pory boli. Nie czuję wobec tych osób złości, raczej ból. Ale wiem, że jako ksiądz i chrześcijanin powinienem się za nie modlić – przyznaje.

Krytycznie ocenia także wulgarny język ówczesnych protestów i rolę części mediów w podsycaniu społecznych emocji. Ubolewa, że zabrakło późniejszej refleksji i przeprosin za zachowania, które w jego ocenie przyczyniły się do eskalacji wrogości.

Apel o modlitwę różańcową

Fundacja Małych Stópek zaprasza wiernych do wspólnego różańca 22 października o godz. 20.00 w intencji dzieci nienarodzonych. Modlitwa odbędzie się w kaplicy fundacji i księży pallotynów w Szczecinie. Będzie można w niej uczestniczyć online za pośrednictwem transmisji udostępnionej na facebookowym profilu fundacji.

Jak wyjaśnia ks. Kancelarczyk, termin spotkania ustalono także z myślą o planowanym pierwotnie na czwartek głosowaniu w Sejmie. Choć ostatecznie odbyło się ono wcześniej, duchowny podkreśla, że modlitwa nie jest ograniczona czasem.

– Nie możemy patrzeć na to w taki sposób, że skoro głosowanie odbywa się o konkretnej godzinie, to właśnie wtedy musimy się modlić. Boże działanie przekracza czas i przestrzeń. Modlitwa, którą będziemy zanosić, jest również modlitwą, która działa teraz – tłumaczy.

Prezes Fundacji Małych Stópek zachęca do modlitwy także tych, którzy nie będą mogli uczestniczyć we wspólnym różańcu. Przypomina przy tym o potrzebie otaczania kobiet oczekujących dziecka zarówno duchowym, jak i materialnym wsparciem. – Apeluję nie tyle o włączenie się w tę konkretną modlitwę, ile po prostu o modlitwę – dodaje duchowny.

Ustawy przyjęte przez Sejm trafią teraz do Senatu, a następnie do prezydenta Karola Nawrockiego, który może je podpisać, zawetować lub skierować do Trybunału Konstytucyjnego.

Źródło: KAI

Wczoraj Polska Federacja Ruchów Obrony Życia apelowała do Posłanek i Posłów: „Nie wolno odbierać ochrony życia najsłabszym”. Dziś Sejm przyjął oba projekty, przed którymi ostrzegaliśmy.

Projekt częściowej dekryminalizacji aborcji został przyjęty większością zaledwie czterech głosów – 217 posłów było za, 213 przeciw, 3 wstrzymało się. Projekt dotyczący ponownego dopuszczenia aborcji ze względu na ciężką chorobę lub wadę dziecka poparło 233 posłów, 203 było przeciw, 1 poseł wstrzymał się od głosu.

„Historia takich głosowań nie pamięta partyjnych instrukcji. Pamięta decyzje ludzi” – napisaliśmy wczoraj. Dziś te decyzje mają konkretne liczby, konkretne nazwiska i konkretną odpowiedzialność.

– Każda Posłanka i każdy Poseł odpowiada za swój głos. Nie można schować się za klubem, dyscypliną partyjną czy politycznym kompromisem. Wczoraj prosiliśmy parlamentarzystów, by stanęli po stronie życia. Dziś wiemy, jak zagłosowali – mówi Jakub Bałtroszewicz, prezes Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia.

Federacja szczególnie stanowczo sprzeciwia się ponownemu uzależnianiu ochrony dziecka od jego stanu zdrowia.

Diagnoza nadal nie jest wyrokiem śmierci. Choroba nie odbiera człowiekowi godności. Niepełnosprawność nie sprawia, że dziecko staje się mniej człowiekiem.

PFROŻ zwraca również uwagę na sytuację kobiet znajdujących się w kryzysie. Przyjęta zmiana znosi odpowiedzialność za nakłanianie do aborcji, co w ocenie Federacji może osłabić jedną z barier chroniących kobietę przed presją otoczenia.

– Kobieta, która znalazła się w sytuacji ją przerastającej, albo właśnie usłyszała trudną diagnozę, potrzebuje przede wszystkim wsparcia, opieki i obecności drugiego człowieka. Potrzebuje kogoś, kto będzie przy niej, kiedy pojawia się strach, bezradność i pytanie: „co teraz?”. Nie potrzebuje dodatkowej presji ani nakłaniania do aborcji. Prawdziwa pomoc zaczyna się od obecności i od prostego zapewnienia: jesteśmy z tobą, nie zostawimy cię samej – podkreśla Jakub Bałtroszewicz.

Dzisiejsze głosowania nie kończą procesu legislacyjnego. Ustawy trafią teraz do Senatu, a następnie mogą trafić na biurko Prezydenta RP.

– Dzisiejszy wynik nie zmienia naszego stanowiska ani naszej odpowiedzialności. Będziemy konsekwentnie mówić o wartości życia każdego dziecka i o potrzebie realnej pomocy dla kobiet i rodzin. Wierzymy, że na końcu procesu Prezydent Rzeczypospolitej – jako Prezydent wszystkich Polaków, również tych jeszcze nienarodzonych – stanie po stronie ochrony życia – dodaje prezes Federacji.

Według najnowszych informacji medialnych Sejm może już we wtorek, 20 października, wieczorem głosować nad dwoma projektami dotyczącymi aborcji.

Wspólna debata nad projektami ma rozpocząć się o godz. 11:30. Oficjalny harmonogram Sejmu przewiduje również posiedzenie Komisji Nadzwyczajnej ok. godz. 15:15, jeśli w drugim czytaniu zostaną zgłoszone poprawki.

Gazeta.pl informuje, że głosowania nad projektami mają być planowane na godz. 18:45. Ta konkretna godzina nie została jeszcze potwierdzona w oficjalnym harmonogramie Sejmu, dlatego traktujemy ją jako informację medialną.

Chodzi o rozwiązania zawarte w drukach nr 3202 i 3203, dotyczące m.in. ponownego dopuszczenia aborcji z przesłanki związanej ze stanem zdrowia dziecka oraz ograniczenia odpowiedzialności karnej za pomoc w aborcji i nakłanianie do niej.

Polska Federacja Ruchów Obrony Życia opublikowała dziś w tej sprawie oświadczenie „Nie wolno odbierać ochrony życia najsłabszym” oraz artykuł skierowany do opinii publicznej i parlamentarzystów.

Jak podkreśla Federacja: „Historia takich głosowań nie pamięta partyjnych instrukcji. Pamięta decyzje ludzi.”

Wobec możliwości głosowania już jutro wieczorem sprawa wchodzi w decydującą fazę. Federacja będzie na bieżąco informować o dalszym przebiegu prac Sejmu.

W poniedziałek, 19 października, Polska Federacja Ruchów Obrony Życia opublikowała oświadczenie przed sejmowymi pracami nad rozwiązaniami zawartymi w drukach nr 3202 i 3203, które mogą zasadniczo zmienić obowiązujący w Polsce zakres prawnej ochrony życia dzieci przed narodzeniem.

Rozwiązania przedstawione w druku nr 3203 ponownie dopuszczają przerwanie ciąży w przypadku dużego prawdopodobieństwa ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia albo nieuleczalnej choroby zagrażającej życiu dziecka – aż do osiągnięcia przez nie zdolności do samodzielnego życia poza organizmem matki. Druk nr 3202 uchyla natomiast przepis penalizujący pomoc w przerwaniu ciąży z naruszeniem ustawy oraz nakłanianie kobiety do takiego przerwania. Zmiana dotyczy również sytuacji, gdy dziecko osiągnęło już zdolność do samodzielnego życia poza organizmem matki.

– Diagnoza nie może być wyrokiem śmierci. Choroba nie odbiera człowiekowi godności, a niepełnosprawność nie może sprawiać, że państwo przestaje chronić jego życie – podkreśla Jakub Bałtroszewicz, prezes Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia.

Skala skutków podobnych przepisów z przeszłości jest znana. W 2019 roku w Polsce przeprowadzono ponad 1100 legalnych aborcji. 1074 wykonano z powodu przesłanki dotyczącej ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia albo nieuleczalnej choroby zagrażającej życiu dziecka. W 435 przypadkach rozpoznaniem była trisomia 21 – zespół Downa.

22 października minie sześć lat od wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie K 1/20. Trybunał orzekł wówczas, że przepis pozwalający na aborcję z przesłanki dotyczącej stanu zdrowia dziecka jest niezgodny z konstytucyjną ochroną życia i godności człowieka. Zdaniem Federacji powrót do takiego rozwiązania oznaczałby ponowne uzależnienie zakresu ochrony prawnej dziecka od diagnozy prenatalnej.

Federacja Życia podkreśla, że nie można też udawać, że dekryminalizacja pomocy w aborcji służy kobietom. Zniesienie karalności nakłaniania do przerwania ciąży, nawet wtedy, gdy dziecko jest już zdolne do życia poza organizmem matki, chroni tych, którzy wywierają presję. Kobieta w trudnej sytuacji zostaje z nią sama.

Niepokój Federacji budzi także szybkie tempo powrotu do prac nad rozwiązaniami dotyczącymi tak podstawowego prawa człowieka. Po długiej przerwie Komisja Nadzwyczajna zakończyła 8 października prace nad obiema propozycjami i przedstawiła Sejmowi sprawozdania nr 3202 i 3203.

– Niezależnie od sporów i bieżących okoliczności politycznych posłowie będą odpowiadali na bardzo proste pytanie: czy stan zdrowia dziecka może decydować o tym, czy państwo będzie chroniło jego życie? Nasza odpowiedź jest jednoznaczna: nie może. Do tych Posłanek i Posłów, którzy mają wątpliwości, mówimy: ta wątpliwość wystarczy. Gdy na szali jest ludzkie życie, każda wątpliwość musi działać na korzyść życia – mówi Jakub Bałtroszewicz.

– Odpowiedzią na trudną diagnozę powinno być więcej pomocy, a nie mniej ochrony. Rodzice, którzy słyszą najtrudniejszą diagnozę, potrzebują lekarzy, hospicjum perinatalnego, wsparcia psychologicznego i realnej pomocy państwa, a nie prawa, które wskazuje im śmierć dziecka jako rozwiązanie. Państwo powinno być najmocniej obecne właśnie wtedy, gdy dziecko i jego rodzice są najbardziej bezbronni – dodaje prezes Federacji Życia.

O tym, jak wygląda taka chwila z perspektywy rodziców, mówi mama dziewięcioletniego dziś Krzysztofa:

– Kiedy usłyszeliśmy, że nasz Krzysio będzie miał zespół Downa, nie potrzebowaliśmy nikogo, kto powie nam, że jego życie jest mniej warte. Potrzebowaliśmy lekarza, wsparcia i nadziei. Diagnoza naszego dziecka nie sprawiła, że przestało być naszym dzieckiem.

Do publikacji dołączamy pełne oświadczenie Zarządu Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia „Nie wolno odbierać ochrony życia najsłabszym”.

Wkrótce każda posłanka i każdy poseł będzie musiał podjąć własną decyzję.

Historia takich głosowań nie pamięta partyjnych instrukcji. Pamięta decyzje ludzi.

---

Oświadczenie: NIE WOLNO ODBIERAĆ OCHRONY ŻYCIA NAJSŁABSZYM

---