Znajdujesz się w: Strona główna » Walka o prawo do życ...

Walka o prawo do życia

Historia zaangażowanie PFROŻ w walkę o prawo do życia.

 

W pierwszym okresie, do czasu uchwalenia ustawy „O planowaniu rodziny...” w styczniu 1993, działania Federacji koncentrowały się na uświadomieniu społeczeństwu konieczności zmiany głęboko niesprawiedliwego i zbrodniczego ustawodawstwa, które dopuszczało bezkarne pozbawianie życia dzieci w łonach matek. Pokazując nieznany świat dziecka poczętego, fakty na temat jego życia w łonie matki, wskazywaliśmy na jego człowieczeństwo, budziliśmy postawy szacunku dla dziecka poczętego i matki noszącej w swoim łonie nowe życie. Z drugiej strony wskazywaliśmy na prawdziwy charakter tzw. przerywania ciąży - na to, że jest to dramat i tragedia zarówno dla uśmiercanego dziecka jak i dla jego matki. Aby dotrzeć z tymi prawdami do społeczeństwa, posługiwaliśmy się wszystkimi dostępnymi nam środkami - od organizowania licznych konferencji prasowych, poprzez wydawanie i kolportaż wydawnictw, filmów i innych materiałów poświęconych tej tematyce aż do organizowania wystaw, prelekcji i konferencji.

 

Dużą rolę w komunikowaniu się obrońców życia i przekazywaniu bieżących informacji na temat podejmowanych działań, a także w kształtowaniu postaw „za życiem” odegrał Biuletyn Obrońców Życia „Głos dla Życia”, którego dwie specjalne edycje, w nakładzie 100 tys. egzemplarzy, w roku 1991 zostały rozprowadzone w całej Polsce. Wszystkie te działania, w które zaangażowanych było tysiące obrońców życia w całym kraju, skutkowały budzeniem się postaw solidarności z dzieckiem poczętym, co z kolei pomagało zrozumieć, że musi mieć ono takie same prawa, jak człowiek urodzony. Organizowane przez PFROŻ liczne czuwania modlitewne i pikiety pod Sejmem były tej solidarności widocznym dowodem.

 

W tym czasie, zgodnie z sugestią wyrażoną przez ówczesnego sekretarza Episkopatu Polski, abpa Bronisława Dąbrowskiego, Polska Federacja Ruchów Obrony Życia przygotowała Raport pt. „Pomoc Dziecku Poczętemu i jego Rodzinie”. Była to odpowiedź na dezinformujące działania zawiązanego wtedy Społecznego Komitetu na rzecz Referendum, który nie ukrywając swojego celu, jakim było utrzymanie tzw. prawa do wolnej aborcji, argumentował, że państwa nie stać, a społeczeństwo nie jest zainteresowane niesieniem pomocy kobiecie brzemiennej, która znalazła się w trudnej sytuacji. Raport, ukazując całe spektrum i wielość działań Kościoła Katolickiego oraz społecznych organizacji ruchów obrony życia na rzecz matki brzemiennej, zadał kłam tezom Komitetu na rzecz Referendum, co przy deklaracji Episkopatu Polski, że żadna potrzebująca matka brzemienna nie pozostanie bez pomocy, stało się mocnym argumentem na rzecz wprowadzenia prawa chroniącego życie.

 

Przyjęcie przez Sejm RP kompromisowej ustawy „O planowaniu rodziny” z 7 stycznia 1993, w środowiskach obrońców życia wywołało mieszane odczucia. Z jednej strony znaczne ograniczenie dopuszczalności aborcji oraz inne zapisy ustawy, kładące nacisk na podmiotowość dziecka poczętego i zobowiązujące Państwo do pomocy matkom brzemiennym, dawały powody do satysfakcji, z drugiej strony wprowadzone w ostatniej chwili przez Sejm poprawki wyłączające z pod prawnej ochrony dzieci chore, poczęte w wyniku gwałtu i te, których istnienie mogłoby (teoretycznie) pogorszyć zdrowie matki, budziło sprzeciw i stanowiło poważny brak wprowadzonej ustawy. W swoim oficjalnym stanowisku PFROŻ wyraziła „umiarkowane zadowolenie” z przyjęcia ustawy i opowiedziała się za jej podpisaniem przez Prezydenta RP.

 

Ustawa od początku stała się przedmiotem ataków środowisk lewicowych i liberalnych, a jej nowelizacja w kierunku przywrócenia aborcji na żądanie była jedną z pierwszych inicjatyw ustawodawczych nowego, zdominowanego przez lewicę Sejmu, wyłonionego po przyspieszonych wyborach do Parlamentu w roku 1994. W tej sytuacji nadrzędnym celem PFROŻ stała się obrona obowiązującej ustawy oraz egzekwowanie jej zapisów, w szczególności w zakresie pomocy matkom brzemiennym. Pierwsza inicjatywa zmierzająca do zniesienia prawno-karnej ochrony dziecka poczętego została zablokowana przez ówczesnego Prezydenta, Lecha Wałęsę, jednak po zwycięstwie Aleksandra Kwaśniewskiego w wyborach prezydenckich w grudniu 1995r, ostatnia przeszkoda do wprowadzenia aborcji na żądanie została przez lewicę pokonana.

 

Rok 1996 był niewątpliwie najbardziej dramatycznym czasem pod względem zmagań o prawną ochronę dziecka poczętego. Taktyka działania Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia polegała na przekazywaniu społeczeństwu faktów i danych wskazujących niezbicie na to, że prawo chroniące dziecko poczęte dobrze służy także jego matce i całemu społeczeństwu, na wskazywaniu, że zdecydowana większość społeczeństwa nie chce zmiany ustawy oraz na inicjowaniu i organizowaniu masowego ruchu sprzeciwu wobec planowanej nowelizacji. W swoich szeroko nagłaśnianych dokumentach udowadnialiśmy, że liczba wykonywanych aborcji zdecydowanie spadła, poprawiła się też zdrowotność kobiet - co miało odbicie m. in. w mniejszej liczbie zgonów kobiet związanych z ciążą, porodem i połogiem, zmniejszyła się tez liczba dzieci porzucanych i niechcianych.

 

Do zainicjowanej przez Polską Federację Ruchów Obrony Życia akcji zbierania podpisów pod protestem przeciw rozszerzaniu dopuszczalności pozbawiania życia dzieci w łonach matek przyłączyły się media katolickie, z których niewątpliwie najważniejszą rolę odegrało Radio Maryja. Duże znaczenie dla powodzenia akcji miało też poparcie ze strony Kościoła. W rezultacie w listach do Sejmu RP przeciw zmianie prawa w kierunku dopuszczalności aborcji opowiedziało się prawie 2 mln osób, natomiast na ręce Marszałek Senatu prof. Alicji Grześkowiak wpłynęły protesty od prawie 3,5 mln osób. Oprócz osób prywatnych protestowały środowiska zawodowe, stowarzyszenia, różne organizacje i instytucje, a nawet rady gmin. W tym samym czasie, w listach do Parlamentu, za rozszerzeniem dopuszczalności aborcji opowiedziało się zaledwie ok. 90.000 osób. Nigdy jeszcze w dziejach polskiego parlamentaryzmu w danej sprawie nie zabrała głosu porównywalna liczba osób.

 

Drugim widocznym elementem masowego sprzeciwu wobec niechcianej przez społeczeństwo nowelizacji ustawy „O planowaniu rodziny” były odbywane w całym kraju marsze życia, konferencje prasowe, sympozja, niezliczone msze św. i nabożeństwa w intencji poszanowania prawa do życia. Kulminacją wysiłków obrońców życia były zorganizowane przez PFROŻ spektakularne, nie mające precedensu, Narodowe Marsze w Obronie Życia, z których w pierwszym, mającym miejsce w dniu senackiej debaty 3 X 96, wzięło udział około 20.000 uczestników, natomiast liczbę uczestników drugiego szacuje się na około 100.000 osób. Tak powszechny ruch sprzeciwu był możliwy dzięki mobilizacji i współpracy wielu środowisk, w tym wielkiemu zaangażowaniu w sprawę Radia Maryja a także NSZZ „Solidarność” i wielu innych podmiotów.

 

Pomimo senackiego veta wobec nowelizacji Sejm zdobył większość dla jego odrzucenia, a prezydent, nie bacząc na opinie i prośby płynące z kół obrońców życia i ludzi zatroskanych o przyszłość naszej Ojczyzny, ustawę skwapliwie podpisał. Ustawa co prawda weszła w życie, ale pozostał jeszcze Trybunał Konstytucyjny. Znowelizowana ustawa została zaskarżona przez senatorów z „Solidarności”. Uzasadnienie wniosku przygotowała i wnioskodawców na posiedzeniach Trybunału reprezentowała prof. Alicja Grześkowiak, która występując w imieniu obrońców życia i... dzieci poczętych, sprawę wygrała. Trybunał stwierdził niezgodność z Konstytucją m.in. przepisu dopuszczającego pozbawienie życia dziecka poczętego ze względu na trudną sytuację osobistą kobiety. Orzeczenie zostało przyjęte przez wszystkich obrońców z wielką ulgą i satysfakcją, nadszarpnięty honor polskiego narodu został uratowany. Uzasadnienie orzeczenia niesie w sobie wielką siłę moralną i może być lekcją wykładni prawa dla Trybunałów innych państw.

 

Po kolejnych wyborach do Sejmu RP, w ramach Akcji Wyborczej Solidarność, do Parlamentu weszło wielu obrońców życia. Wśród nich znaleźli się dwaj członkowie Zarządu Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia - poseł Antoni Szymański, pełniący funkcję wiceprzewodniczącego Sejmowej Komisji ds. Rodziny oraz senator Dariusz Kłeczek, który przewodniczy Senackiej Komisji ds. Rodziny. Nowo wybrany Sejm na jednym ze swych pierwszych posiedzeń przyjął orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności znowelizowanej ustawy z Konstytucją, przywracając tym samym prawną ochronę dziecka poczętego w zakresie sprzed nowelizacji.

Strona główna Magazyn "Głos dla życia" Sklep ProLife Biblioteka Obrońcy Życia Galeria zdjęć Linki Jeden z nas - Apel do Polek i Polaków

Biuro w Poznaniu: Fundacja "Głos dla Życia" ul. Forteczna 3, 61-362 Poznań, tel. (061) 653 03 95, fax (061) 653 03 94

Nr KRS 0000141695, Nr konta bankowego: 85 1090 1359 0000 0001 1472 2290 .

www.prolife.com.pl e-mail: federacjazycie@prolife.com.pl

Strony Internetowe Agencja Reklamowa Poznań eCreo.eu